Το πέρασμα του πεζόδρομου

Βγήκα από το τρένο και άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά προς την έξοδο του μετρό. Από τα ακουστικά μου ακούγεται Σιδηρόπουλος. Μετρό-Πανεπιστήμιο. Πρωί πρωί ανηφορίζω τον πεζόδρομο για τη σχολή και αντικρύζω το οξύμωρο. Μεγαλοπρεπή κτίρια, αρχιτεκτονικά αξιοθέατα και προτομές αγαλμάτων γίνονται η πλάτη που ακουμπούν επαίτες και τοξικομανείς τα ταλαιπωρημένα τους κορμιά. Οι πλάτες των κτιρίων ίσως είναι προτιμότερες από τις πλάτες των ανθρώπων. Κάπου στο βάθος δέκα περίεργοι με ύφος κατασκόπου περιμένουν τον πελάτη να σηκωθεί. Έχει παράξενη συννεφιά και τον Παύλο διαδέχεται η "Ασημένια σφήκα" από Υπόγεια Ρεύματα. Προχωρώ. Αναρχικά συνθήματα ουρλιάζουν πάνω από την αφασία της πρέζας όμως αυτή σαν παιδοκτόνος μάνα αγκαλιάζει τα παιδιά της. Στραβό περπάτημα, σώμα πληγή και φωνή λαβωμένου στρατιώτη. Χέρια σε θέση ζητιανιάς όχι για επιβίωση αλλα για το αντίθετό της. Κάποιοι το κατορθώνουν και έρχονται ένα ευρώ πιο κοντά στην αγορά του θανάτου. Είμαι στη μέση του πεζόδρομου. Γύρω μου οι διεκδικητές της πρέζας ποικίλουν. Μια άλλοττε όμορφη κοπέλα με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, απογοητευμένοι επαναστάτες, πρώην χουλιγκάνια, γέροι άποροι, μάνα με δύο κόρες και ένα σακουλάκι στο χέρι, μετανάστες χωρίς προσδοκίες και γενικότερα άτυχοι περιστάσεων συνθέτουν ένα λούμπεν αποχαυνωμένο μείγμα που μοιάζει να ζητάει με μανία και πάθος το δυνάστη του. Αυτή η εικόνα του πεζόδρομου όμως ίσως να προσωποποιεί και μια πτυχή του σαπισμένου σου εαυτού, σκέφτηκα. Την πτυχή που φοβάται και που τρυπιέται στην πρώτη δυσκολία χωρίς να σηκώνει κεφάλι, την πτυχή που δε διαβάζει το σύνθημα στον τοίχο αλλά την ενοχλεί που βάφτηκε ο τοίχος, την πτυχή που αναζητά και αυτή στο ευρώ το όνειρο, την πτυχή που είναι ιδεολογικά άστεγη και συναισθηματικά άπορη. Έτσι χάνεται η ζωή "μέσα σε κίτρινους ανθρώπους/ βρώμικα τζάμια/ κι ανιστόρητους συμβιβασμούς" έλεγε η Κατερίνα Γώγου. Στο πάτωμα μια σύριγγα και δύο κόκκινες κηλίδες αίματος δηλώνουν το προηγούμενο πέρασμά τής αόρατης ευδαιμονίας. Φτάνω στο τέλος του πεζόδρομου. Οι ντίλερς αποχωρούν έχοντας εκπληρώσει το σκοπό τους ή το σκοπό άλλων και ένας έφηβος στη γωνία του κτιρίου δένει σφιχτά το μπράτσο του μ'ένα λάστιχο ώστε να βρει ευκολότερα τη φλέβα. Περνώ την Ακαδημίας. Δύο μπάτσοι συλλαμβάνουν ένα μετανάστη. Πουλούσε χαρτομάντηλα.

Αντίο...

Γεννημένη το '30. Πατρινιά, ισχυρός χαρακτήρας, ορφανή από πατέρα με άλλα τέσσερα αδέρφια. Το σεντούκι των αναμνήσεών της γεμάτο από εμφυλιακές συγκρούσεις καθώς ήταν γειτόνισσα του τότε αστυνομικού τμήματος της Πάτρας. Συχνά πυκνά στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια μου διηγούταν τις ίδιες ιστορίες με τα ίδια πρόσωπα και τα ίδια γεγονότα αλλά πάντα με το ίδιο απαράμιλλο πάθος. Πάντα δυναμική. Η δεκαετία του '50 τη βρήκε παντρεμένη. Απαλλαγμένη από τις κακουχίες του παρελθόντος διακρίνεται για την αστική της φινέτσα και την προσεγμένη της εμφάνιση. Ποτέ δεν υπήρξε αμιγώς νοικοκυρά καθώς εργαζόταν από πολύ νέα στα ελληνικά ταχυδρομεία. Ήταν μία από τις λίγες γυναίκες που οδηγούν στην Αθήνα και αυτό την καθιστά ανεξάρτητη. Ψηφοφόρος αρχικά της ΕΡΕ και μετά της ΝΔ όχι λόγω πεποιθήσεων αλλά συγκεκριμένων βιωμάτων. Οι υλικές στερήσεις του παρελθόντος την κάνουν να αγαπήσει την κατανάλωση. Προβαίνει σε κάποιες σημαντικές αγορές ωστόσο κάποιες φορές με υπερβολή. Υπήρξε δυνατό στήριγμα των παιδιών της και άτομο που καλώς ή κακώς εμπιστευόταν εύκολα. Θαύμαζε και έκανε συχνά αναφορές στη μητέρα της. Μετά το θάνατο του συζύγου της η νοσταλγία του παρελθόντος και οι μνημονικές αναδρομές πύκνωναν σε κάθε συζήτηση μαζί της μετά το φαγητό. Κάπου χαμένο σε αυτές τις μνήμες άρχισε να χάνεται και το μυαλό της. Έτσι λοιπόν το άλλοτε στοργικό βλέμμα της που με αγκάλιαζε και με έσφιγγε από αγάπη μετατράπηκε σε ένα κενό βλέμμα ενός ανοιακού ανθρώπου. Δείγματα της παρελθούσας αρχοντιάς της ήταν πια μόνο το σήκωμα του φρυδιού, ο τρόπος που καθόταν βάζοντας το ένα πόδι πάνω στο άλλο -όπως όλες οι σωστές κυρίες- και κάποια δαχτυλίδια που στόλιζαν ακόμη τα ροζιασμένα της δάχτυλα. Αυτή η γυναίκα ήταν η μητέρα του πατέρα μου και η μετέπειτα νταντά του γράφοντος, ο οποίος τη γνώρισε με τα μάτια ενός νεογέννητου βρέφους και σήμερα το απόγευμα την αποχαιρέτισε με την καρδιά ενός εφήβου.
Γιαγιά καλό σου ταξίδι...

Η παγίδα της εθνικής ενότητας

Έμεινα έκπληκτος τις προάλλες βλέποντας τηλεόραση. "Έρχεται η Μέρκελ" οι τίτλοι σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Πανικός, φόβος και μίσος πλασαρισμένο με μια αριστοτεχνική δόση πατριδολαγνίας και υποτελούς ηρωισμού σερβιρίστηκε αφειδώλευτα στις οθόνες των τηλεοράσεων γεννώντας ακόμη περισσότερο εθνικισμό σε ένα ζήτημα αμιγώς ταξικό. Ο "αντιστασιακός" και "αγωνιστής" δημοσιογράφος Γ.Φελέκης προέτρεψε τους υποδουλωμένους Έλληνες ως ένδειξη διαμαρτυρίας να κλειστούν όλοι στα σπίτια τους, όπως στην κατοχή, και να μη βγει κανείς στο δρόμο όσο η Μέρκελ θα συνομιλεί με τον έτερο "αγωνιστή" Α.Σαμαρά για τη σωτηρία της μητέρας πατρίδας...
Τι υποκρισία... Πρόκειται για συνειδητό αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης προς χάριν της υπεράσπισης των συμφερόντων του κεφαλαίου. Την κρίση δεν τη γέννησε η κακιά γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ που μισεί τους Έλληνες ούτε ο αντίχριστος όπως πιστεύει μια άλλη μερίδα αυτού του περίεργου μορφώματος που λέγεται "δεξιά". Την κρίση τη γέννησε το ίδιο το σύστημα στο οποίο ζούμε. Αυτό το σύστημα λοιπόν έχει κάποιους υπηρέτες δημοσιογράφους οι οποίοι είναι ικανοί να μετουσιώσουν ακόμη και το κλείσιμο στο σπίτι σε μορφή πολιτικής έκφρασης και αντίδρασης -υπό το πρίσμα του πατριωτικού αισθήματος- προκειμένου να επιβιώσει το ετοιμοθάνατο αστικό πολιτικό κατεστημένο. Σε αυτή τη σούπα λοιπόν της νηπιακής πολιτικής επιχειρηματολογίας οι κορυφαίοι σεφ του συστήματος χρησιμοποιούν ως συστατικά το έθνος, την πατρίδα, την κατοχή, την αρχαιότητα, τον Κολοκοτρώνη, το Μεταξά, τη γαλανόλευκη και τον εθνικό ύμνο έτσι ώστε να ολοκληρωθεί το πιάτο της εθνικής ενότητας. Όλοι μαζί λοιπόν φτωχοί και πλούσιοι Έλληνες να πολεμήσουμε τους κακούς Γερμανούς που γι ακόμη μια φορά πλήττουν την πατρίδα. Τραγικό.
Πάλι καλά υπάρχει ακόμη κόσμος που μάχεται και αντιστέκεται με κοινωνική και ταξική ματιά πάνω στην υφιστάμενη κρίση. Κόσμος που πλημμύρισε το κέντρο της Αθήνας γνωρίζοντας πως την κυκλοφορία την απαγόρευσε η ελληνική κυβέρνηση και όχι κάποιος αλλοεθνής κατακτητής. Κόσμος που διαδήλωσε ενάντια στη Μέρκελ γιατί στο πρόσωπό της είδε έναν πρωτεύοντα εκπρόσωπο του διεθνούς καπιταλισμού και όχι ένα γερμανό στρατηγό. Κόσμος που όσο και να τον φοβίζουν τόσο θα αντιστέκεται. Κόσμος που θέλγεται να είναι οργουελικός εγκληματίας της σκέψης και όχι υπερασπιστής της "νέας ομιλίας" του συστήματος. Κόσμος που όσο και να τον κοιμίζουν τόσο θα μένει ξύπνιος γιατί όπως λέει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος και ίσως το έχω ξαναγράψει "Και τι δεν έκαναν για να με θάψουν, όμως ξέχασαν πως ήμουν σπόρος".

Το φίδι θα το πνίξει η τροφή του

Συννέφιασε. Σε όλα τα επίπεδα. Κοινωνικά, προσωπικά, πνευματικά. Το φίδι έχει βγει από το αυγό του και ελίσσεται. Δαγκώνει τους μετανάστες, κυκλώνει τα πόδια των γυναικών σφίγγοντάς τα, βγάζει τη γλώσσα απειλητικά στους ομοφυλόφυλους, πληγώνει τους τοξικομανείς -χωρίς σύριγγες όμως- και δηλητηριάζει κάθε αντίσταση. Το φίδι ξέρει πως να κατακερματίζει την τροφή του σε μικρά κομμάτια προκειμένου τη καταβροχθίσει καλύτερα. Η κότα που γέννησε το αυγό ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσει το περιεχόμενό του.
Εύσωμοι και γυμνασμένοι άνδρες συνήθως καραφλοί με ένα χρυσό σταυρό στο λαιμό και ένα αρχαιοελληνικό σύμβολο κολλημένο στο μπράτσο μού χαλάνε τη μέρα. Ο φασισμός έχει εισχωρήσει στη ζωή μας και σαν ασθένεια εξαπλώνεται. Οι θιασώτες του αυτοπροβάλλονται ως αντισυστημικοί και αγωνιστές, τίμιοι και ανιδιοτελείς, καλοί χριστιανοί και νοικοκυραίοι. Εστιάζοντας σε έναν-έναν από τους χαρακτηρισμούς που τους κάνουν να νιώθουν περήφανοι θα προσπαθήσω να δω τι είναι. Η αντισυστημικότητα τους περιορίζεται στη διάσπαση του λαού και κατ'επέκταση του κινήματος σε μάυρους-άσπρους, αναρχοκομμουνιστές-έλληνες, ανώμαλους-σεξουαλικά ορθόδοξους, γυναίκες-άνδρες κοκ. Ο αγώνας τους αρκείται στον ξυλοδαρμό ή τη δολοφονία μεταναστών προς το παρόν. Η τιμιότητά τους είναι εμφανής στα βιογραφικά των επιφανών μελών και των εξεχόντων προσωπικοτήτων του κόμματος. Η ανιδιοτέλεια τους μοιάζει περισσότερο με μιντιακό μύθο καθώς τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες και τα αρχαιοελληνικά γράμματα πράττουν προς χάριν της αναβίωσης του πολυπόθητου εθνικοσοσιαλισμού. Ο χριστιανισμός τους δε με ενδιαφέρει, χέστηκα αν είναι ή δεν είναι πιστοί. Η νοικοκυρσύνη τους ταυτίζεται με του μικροαστού νεοέλληνα που πάντα έπνιγε κάθε εξεγερσιακό πνεύμα και συμπορευόταν με τα καπιταλιστικά κελεύσματα των καιρών, οπότε χαλάλι, ας κρατήσουν και την ιδιότητα των νοικοκυραίων. Μου είναι αδιάφορο.
Αυτοί λοιπόν είναι που καλλιεργούν το φασισμό. Τις προάλλες γύριζα στο Μαρούσι και βλέπω ένα ζευγαράκι γύρω στα 17 να τσακώνεται. Ο καυγάς αγριεύει και ξαφνικά βλέπω το αγόρι να εξαντλεί τον ανδρισμό του σε αλλεπάλληλα χαστούκια στο μάγουλο της κοπέλας του. Άλλη μέρα πήρα το τρένο και είδα δύο γέρους να εξαντλούν τον πατριωτισμό τους (που μου είναι παντελώς αδιάφορος ως έννοια) προσβάλλοντας μετανάστες και φωνάζοντας ότι καλά κάνουν και τους σκοτώνουν. Στα προαύλια των σχολείων οι "μη βαρβατάντρες" γίνονται αντικείμενο σχολίων.
Ανάμεσά μας εκκολάπτονται καθημερινά χιλιάδες μικροί φασίστες. Η χρόνια αχανής δικομματική παρουσία τους μορφοποιείται σε ένα νέο πολιτικό φορέα που ονομάζεται "χρυσή αυγή". Ο φορέας αυτός καλεί τους ψηφοφόρους να την ενισχύσουν για να ξεβρωμίσει ο τόπος. Όμως αν παρακάμψουμε το βιολογικό περιεχόμενο της βρωμιάς και τη μεταφορική χρήση της για τη δήλωση της διαφθοράς και του πολιτικού σκανδάλου που σαφώς είναι επικίνδυνη, υπάρχει μια βρωμιά που είναι πολύ όμορφη. Είναι αυτή που κατεβαίνει στους δρόμους και διαμαρτύρεται, αυτή που ονειρεύεται έναν άλλο κόσμο, αυτή που είναι αλληλέγγυα σε κάθε καταπιεσμένο και αυτή που ερωτέυεται ανεξαρτήτως χρώματος δέρματος ή καταγωγής. Αυτή είναι η πραγματική αντισυστημική βρωμιά που φουντώνει και οι κρατούντες χρησιμοποιούν τους φασίστες ως πυροσβέστες για να σβήνουν τη φλόγα της. Είναι η βρωμιά που ανακάλυψα διαβάζοντας τα "βρώμικα χέρια" του Ζαν Πολ Σαρτρ, το "βρώμικο κόσμο" του Τσαρλς Μπουκόφσκι αλλά και ακούγοντας το "βρώμικο ψωμί" του Σαββόπουλου πριν γίνει ένας "μικροβιοφοβικός" καλλιτέχνης. Το σύστημα θεωρεί βρώμικό ό,τι θέλει να ανατρέψει την άθλια επικρατούσα κατάσταση, δηλαδή μια επανάσταση. Αυτό λοιπον κάνουν και οι φασίστες ξεβρωμίζοντας τον τόπο.
Το παραμύθι λοιπόν της εθνικής ενότητας το οποίο χρησιμοποιείται κατα κόρον τόσο από τους καπιταλιστές όσο και από τους φασίστες είναι ένα έξυπνο αλλά φαιδρό τέχνασμα για την απόκρυψη του ταξικού χαρακτήρα της κρίσης. Η λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ βρίσκεταί σε κάθε περίπτωση πάνω από τη λέξη Έλληνας. Ο γεωγραφικός εντοπισμός του ανθρώπου είναι κάτι τυχαίο όπως το να γίνει κάποιος Ολυμπιακός επειδή ήταν και ο πατέρας του. Αν λοιπόν κάποιοι αναγάγουν τον εθνικό χουλιγκανισμό σε μέθοδο επίλυσης καπιταλιστικών κρίσεων, ενθυμούμενοι τη δημοκρατία της Βαϊμάρης είμαστε σε θέση να βεβαιώσουμε ότι ηδονίζονται στο όνειρο ενός παγκόσμιου πολέμου, στρατοπέδων συγκέντρωσης, ολοκληρωτισμού και ρατσισμού. ΑΣ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ

Ο δρόμος για τ'αστέρια θέλει αγώνα

"The more you can increase fear of drugs, crime, welfare mothers, immigrants and aliens, the more you control all of the people"
Noam Chomsky

Στην τόσο αληθινή αυτή φράση του μεγάλου διανοητή εγώ θα πρόσθετα ότι και ο φόβος ως προς κάθε τι ριζοσπαστικό και αριστερό είναι αυτό που μπορεί να κάνει μία από τις πιο διεφθαρμένες συντηρητικές παρατάξεις μιας χώρας να γίνει κυβέρνηση. Όχι μην τρελαίνεσαι δεν αναφέρομαι στη ΝΔ. Άλλωστε νικητής δεν είναι η ΝΔ. Είναι ο μικροαστικός φόβος, η λασπολογία και η έκδηλη κομμουνιστοφοβία που καλλιέργησε παραπέμποντας σε μετεμφυλιακές περιόδους. Για άλλη μια φορά μεγάλο κομμάτι του κόσμου δεν κατάλαβε το συμφέρον της τάξης του. Θέλησε να παραμείνει ραγιάς με ταυτότητα ευρωπαίου πολίτη. Όμως για να δεις τα αστέρια πρέπει να σηκώσεις κεφάλι...
Πίσω στη μικροαστική μνημονιακή πραγματικότητα λοιπόν. Οι γριούλες θα συνεχίσουν να βγαίνουν στον Παπαδάκη και να κλαίνε για την πενιχρή τους σύνταξη έχοντας ψηφίσει δεξιά. Οι 20.000 Αθηναίοι άστεγοι θα διευρύνουν το club τους. Οι μετανάστες θα αποτελέσουν είδος υπό εξαφάνιση από το 6,92% του εκλογικού σώματος. Οι άνεργοι θα είναι ικανοί να σχηματίσουν κόμμα και να κερδίσουν την κυβερνητική πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές. Στα σχολεία το μάθημα θα γίνεται μνημονικά χωρίς την ανάγκη βιβλίων και γενικότερα γραφικής ύλης. Στα προαύλια των πανεπιστημίων χαρούμενοι φοιτητές θα βολτάρουν με ασφαλίτες. Στους χώρους δουλειάς θα ανθίσει η μαρξιστική υπεραξία. Οι μεγαλοδημοσιογράφοι θα συνεχίσουν να δαιμονοποιούν μόνο τη Μέρκελ αντί το σύστημα που τους θρέφει. Οι "ράδιο αρβύλα" θα συνεχίσουν να αναζητούν τον απολίτικο και μη διεφθαρμένο κοινό άνθρωπο που θα σώσει τη χώρα. Οι χιλιάδες διαδηλωτές θα εμπλουτίσουν τη γευσιγνωσία τους σε χημικά. Τα ΜΑΤ θα ενισχυθούν με κλιμάκια χρυσαυγιτών. Οι βιομήχανοι θα αυξήσουν τις ευγενικές χορηγίες και το φιλανθρωπικό έργο τους και οι χιλιάδες πιστοί στις εκκλησίες θα προσευχηθούν να μην υλοποιήσει αυτά που θέλει αυτός που ψήφισαν.
Δυστυχώς αυτοί που μας έφτασαν ως εδώ έχουν το θράσος να αυτοπροσδιορίζονται σωτήρες μας. Όμως οι εποχές των σωτήρων νομίζω τελείωσαν. Οι ιστορίες τώρα πια γράφονται από τους λαούς. Μπροστά στο φόβο του λαού η δεξιά ανασυγκροτήθηκε σε ένα πολιτικό συνοθύλευμα το οποίο περιλαμβάνει από εθνικιστικά εως ακραία νεοφιλελεύθερα στοιχεία. Έχοντας απωλέσει κάθε είδους πολιτικό ήθος, επιστράτευσε τα πιο βρώμικα προεκλογικά μέσα αποκαλύπτοντας το πνευματικό background του χώρου της. Η επιχειρηματολογία της μου θύμισε αρκετά την απολογία του Γεωργίου Παπαδόπουλου μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος, ο οποίος υποστήριζε ότι προέβη στο πραξικόπημα υπό το φόβο κομμουνιστικού κινδύνου. Κάπως έτσι λοιπόν μετά το μνημονιακό πραξικόπημα οι σύγχρονοι συνταγματάρχες της δεξιάς προσπάθησαν να επιχειρηματολογήσουν με ανάλογο τρόπο προκειμένου να παραμείνει ζεστή η καρέκλα της εξουσίας. Αντικατέστησαν τον πολιτικό λόγο με κλισέ και επικοινωνιακά τεχνάσματα. Ο αριστερός είναι είτε μέλος της 17 Νοέμβρη, είτε εγγονός του Στάλιν, είτε Τούρκος πράκτορας, είτε ψυχοπαθής δολοφόνος, είτε κομιστής μεταναστών στη χώρα.
Φοβούνται. Κάλα κάνουν. Γιατί ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου ριζοσπαστικοποιήθηκε και έπαψε να τρώει το κουτόχορτο. Καμία κυβέρνηση "από τα πάνω" δεν είναι ικανή να λύσει το οποιοδήποτε πρόβλημα. Αποτελεσματική θα είναι η κυβέρνηση που θα μοιράσει την εξουσία στον ίδιο το λαό ώστε ο ίδιος να καθορίζει την τύχη του και όχι οι τεχνοκράτες και οι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι των ισχυρών κέντρων εξουσίας. Μία τέτοια κυβέρνηση έχω την πεποίθηση ότι δεν μπορεί να προέρχεται από τα δεξιά. Ο προοδευτικός κόσμος απαλλαγμένος από κάθε είδους σεχταρισμό από τη μία και οπορτουνισμό από την άλλη, καλείται να αγωνιστεί και να αποδείξει στους πραιτωριανούς του σύγχρονου συστήματος ότι μία άλλη κοινωνία μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Όπως έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ "είμαστε όλοι στον υπόνομο, μερικοί από εμάς όμως κοιτάζουν τ'άστρα".

Ανακοίνωση

Απουσιάζω λόγω πανελληνιακής σχιζοφρένιας, εξεταστικής ψυχοπάθειας και προσωρινής πνευματικής μονομέρειας... Παρακαλώ αφήστε το οποιοδήποτε μήνυμά σας μετά το χαρακτηριστικό ήχο:

ΥΓ: Όχι άλλες πολιτικές διαφημίσεις της ΝΔ τη νέα προεκλογική περίοδο! Έλεος πρέπει να συγκεντρωθώ λυπηθείτε με...

Όχι άλλα συγχωροχάρτια σε δολοφόνους

Έφυγε. Και δεν έφυγε μόνος του. Πρόκειται για μια καθαρή δολοφονία. Το Δεκέμβριο του 2008 το πιστόλι το κρατούσε ένας μπάτσος και τον Απρίλιο του 2012 το πιστόλι το κρατούσε ένα ολόκληρο σύστημα. Αυτό του κέρδους, των αγορών, της πλήρους υποτίμησης της ανθρώπινης αξίας,του πολέμου, του ρατσισμού και του δήθεν πολιτικά και ηθικά ορθού. Οι εκπρόσωποί του θα εμφανισθούν ψυχικά συντετριμμένοι και ισχυρά συγκλονισμένοι για το συμβάν χωμένοι βαθια μες στα ακριβά κοστούμια τους και με τα μνημόνια στην τσέπη. Θα παρελάσουν στα παράθυρα των ειδήσεων φορώντας τις πένθιμες μάσκες τους όμως το μόνο που θα κάνουν είναι να διεκδικούν εκατομμύρια νέες αυτοκτονίες μέσω της εκλογικής τους υποψηφιότητας. Είναι αυτοί που σε τέσσερις συλλυπητήριες γραμμές προσπαθούν να εξαγνισθούν για το φόνο που έχουν διαπράξει.
Ένας άνθρωπος που έχει γεννηθεί στα δύσκολα χρόνια της ανέχειας του μεσοπολέμου, που έχει ζήσει την αυταρχικότητα του Ι.Μεταξά, τη σκληρότητα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, τη βαναυσότητα του μετέπειτα εμφυλίου, το διχασμό και την υποκρισία της μαύρης δεκαετίας του 1950, τη φτώχεια και την πολιτική κρίση της δεκαετίας του 1960, τη λογοκρισία και την ανελευθερία της επταετούς χούντας, τη διάψευση του σοσιαλιστικού κινήτρου πολιτικών φορέων στη μεταπολίτευση και τα αλλεπάλληλα πολιτικά σκάνδαλα της δεκαετίας του 1990 έδωσε σήμερα τέλος στη ζωή του. Όχι για όλα τα παραπάνω. Αλλά για όλα τα παρακάτω: ΔΝΤ, τρόικα, μνημόνιο1, μεσοπρόθεσμο, μνημόνιο2. Αυτά ήταν το μορφοποιημένο πιστόλι στα χέρια του αυτόχειρα. Αυτός που κρατούσε όμως το πιστόλι είναι τα κόμματα του μνημονίου και όλο το αστικό πολιτικό σύστημα. Είναι αυτοί που μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις για την προάσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου, αυτοί που δε δίνουν λεφτα στην υγεία και στην παιδεία για να αγοράζουν νέους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, αυτοί που ψεκάζουν με χημικά και δέρνουν τον κόσμο στις πορείες, αυτοί που σε πλήρη σύμπνοια με τα αστικά ΜΜΕ ασκούν τη χειρότερη μορφή προπαγάνδας, αυτοί που μετέτραψαν τις παρελάσεις σε χώρο προστασίας των επισήμων, αυτοί που χτίζουν φράχτες στον Εύρο, αυτοί που γίνονται φερέφωνα των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κέντρων εξουσίας, αυτοί που πουλάνε τη ζωή των παιδιών τους, αυτοί που χρησιμοποιούν τις εθνικές κορώνες ως δόλωμα για την εκπλήρωση των δικών τους επιδιώξεων. Ντροπή. Πραγματικά αισθάνομαι ντροπή για τη δολοφονία του 77χρονου από τους πραιτωριανούς του μνημονίου και όλους τους υπασπιστές τους.
Αυτός ο 77χρονος μπορεί να ήταν ο παππούς μου και ο Αλέξανρος Γρηγορόπουλος το 2008 μπορεί να ήταν ο αδερφός μου. Στη μνήμη τους λοιπόν σηκώνω ψηλά τη γροθιά. Όχι άλλα συγχωροχάρτια σε δολοφόνους.