Στο τηλέφωνο...

Το είδες; Άλλα δώδεκα πτώματα στο Φαρμακονήσι. Εννιά παιδιά και τρεις γυναίκες. Τουλάχιστον θα κοιμηθούμε ήσυχοι το βράδυ. Φαντάζεσαι να έρχονταν και αυτοί;

Ξέρω, τους χρειαζόσουν αυτούς τους πνιγμούς για να νιώσεις λίγη ασφάλεια μετά την απόδραση Ξηρού. Έγινε το χατήρι σου. Το είχε προαναγγείλει και ο πρωθυπουργός.

Λίγο αίμα στη θάλασσα δε βλάπτει. Έτσι; Αν είναι να σωθεί το γαλανόλευκο ελληνόπουλο από τους λαθροεισβολείς ας γίνουμε λίγο πιο σκληροί. Να δουν κι Ευρωπαίοι ότι αν θέλουμε τα καταφέρνουμε.

Αν κάτσεις και το σκεφτείς είναι θέμα χρώματος και σταυρού. Γιατί το γαλανόλευκο να γίνει μαύρο ή κίτρινο ή καφέ και ο σταυρός να χάσει την αξία του;

Γλίτωσες και από μπελάδες. Αυτοί οι ξένοι που ευτυχώς πέθαναν, θα ήταν στο ίδιο σχολείο, στο ίδιο νοσοκομείο και στην ίδια πλατεία με το παιδί σου. Άσε που μπορεί να ερωτεύονταν κιόλας και τότε τι;

Όχι όχι, καμια φορά χρειάζεται και λίγη σκληράδα έχεις δίκιο. Τους δεχόμαστε, τους βάζουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους φοβερίζουμε με τα καλά παλικάρια της χρυσής αυγής, τους βάζουμε να πλένουν πιάτα, να καθαρίζουν αυτοκίνητα, να χτίζουν, να δουλεύουν γενικώς τζάμπα, αλλά αυτοί τίποτα. Ακόμα εδώ.

Σε καταλαβαίνω μερικές φορές φοβάσαι τι θα γίνει με την πατρίδα. Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Στο Σκάι λέει τρεις αλβανοί έκλεψαν μια γριούλα. Και στον αντ1 είπαν ότι δύο πακιστανοί σκότωσαν έναν έλληνα. Καλά στο μέγκα είπαν ότι οι δολοφόνοι ήταν πακιστανοί και αλβανοί ταυτόχρονα.

Έχεις δίκιο. Πρέπει να δείχνουμε ότι δε μασάμε για να μην παίρνουν θάρρος και οι Τούρκοι. Άσχετα που κάνουν καλές σειρές στην τηλεόραση. Ο γιος σου που υπηρέτησε;

Μωρέ ένας παπαδόπουλος μας χρειάζεται. Όλοι αυτοί οι βρωμιάρηδες δε θα ήταν εδώ αλλά θα έκαναν παρέα στους άλλους στον πάτο της θάλασσας. Έτσι είναι. Τι μαγείρεψες σήμερα;

Ο Θάνος μου τώρα τελευταία γυρνάει με αυτους τους χρυσαυγίτες. Στην αρχή ανησύχησα με τα μαύρα ρούχα και τις αρβύλες. Τελικά όμως χάρηκα. Βοηθάνε γριούλες στις δουλειές τους και δουλεύουν για το έθνος. Απ'το να έτρεχε στα γήπεδα ή να γινόταν κουκουλοφόρος καλύτερα.

Άργησε πάλι και η καθαρίστρια πέντε ολόκληρα λεπτά. Ναι πρόφανώς και θα της τα κόψω από το ημερομίσθιο. Δε φτάνει που της δίνουμε δουλειά στη χώρα μας αργεί κιόλας.

Πλησιάζει και η παρέλαση. Μου εξασφάλισε ο δήμαρχος ότι θα είμαι στην εξέδρα των επισήμων γιατί κατάφερα να πείσω τη δασκάλα να μη σηκώσει τη σημαία ο Αλί. Ξέρεις το πακιστανάκι.

Τις προάλλες άσε μπήκα στο τρένο. Δε φτάνει που όλοι αυτοί οι βρωμιάρηδες χρησιμοποιούν τα μέσα χωρίς εισιτήριο, τόλμησαν και να με ακουμπήσουν όταν στριμωχτήκαμε. Αηδία. Λες να κόλλησα τίποτα;

Εννοείται πως δε θα στείλω το Θάνο σε αυτό το φροντιστήριο. Αυτό είναι γεμάτο αλβανάκια. Θα τον στείλω στο καλό το ακριβό να μάθει σωστά γράμματα.

Φωνάζουν κάτι τελειωμένοι της αριστεράς για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τα δικά μας τα δικαιώματα θα τα θυμηθεί κανείς; Ναι το απόγευμα θα πάω κομμωτήριο.

Μη μου το θυμίζεις. Μα να βάλουν το μαυράκι στο πρώτο το θρανίο και το Θάνο μου στο τρίτο; Μώρε θα τη ρίξω στο Μιχαλολιάκο την ψήφο.

Ναι το είδα άνοιξαν κάτι πακιστανοί ένα μίνι μάρκετ με πάμφθηνες τιμές. Είσαι καλά; Δεν πάω, στηρίζω την ελληνική αγορά και τα ελληνικά προϊόντα.

Προχθές έξω από την εκκλησία ήταν μια τσιγγάνα και ζητιάνευε με το μωρό την αγκαλιά. Δεν είχε καν την ευθιξία να καταλάβει ότι βρίσκεται σε ιερό χώρο η αστοιχείωτη.

Δεν ξέρω τώρα τελευταία φοβάμαι και να κυκλοφορήσω μετά τις εννιά. Ξέρεις οι αφρικανοί δεν καταλαβαίνουν. Σε σφάζουν με τη μία, είναι στη φύση τους.

Τίποτα η λύση είναι μία. Να φύγουν όλοι και όσοι έρχονται να τους σκοτώνουμε. Είναι σκληρό το ξέρω αλλά δεν πάει άλλο. Είμαι άνεργη δύο χρόνια, χρωστάω πενήντα χαράτσια και τρία νοίκια. Άντε να φύγουν οι βρωμιάρηδες μπας και δούμε καμια άσπρη μέρα.

Ω σε κλείνω σε κλείνω έχει τον Αντώνη μας στην τηλεόραση!

περίεργο χάσμα

Είναι φορές που κλαίει,
φωνάζει και ονειρεύεται

Ακουμπάει τα χέρια της στο τραπέζι
και περιμένει

Ένα μενταγιόν δένει στο λαιμό της
ίδιο χρώμα με το κόκκινο κρασί

Στον απέναντι τοίχο κρέμεται ένας καθρέφτης
πάνω απ'το παλιό έπιπλο

Νομίζει πως βλέπει τον εαυτό της
όμως ο εαυτός της την κοιτά μέσα από τη σκόνη του γυαλιού

Μα είναι όμορφη
και τα χείλη της ξεσμίγουν για να χαμογελάσει

Το δίπλα παράθυρο έχει σαπίσει και
η πόρτα τρίζει όταν περνά αέρας από τις χαραμάδες

Δεν την πειράζει
έχει συνηθίσει

Γύρω της έπιπλα καλυμμένα με σεντόνια
δηλώνουν την παρελθούσα ζωή

Αυτή που δεν έζησε
ζώντας τώρα μέσα στη σκόνη και τις αράχνες

Κι όμως το άρωμά της
δίνει χρώμα στο ασπρόμαυρο δωμάτιο

Μια γνήσια ομορφιά
σφηνωμένη σε ένα παλιό σκηνικό

Ένα παλιό σκηνικό
σφηνωμένο σε μια γνήσια ομορφιά

Όπως και να 'χει
οι απόψεις διίστανται

Ε και λοιπόν;

Τίποτα. Μυρίζει κάτουρο η άκρη του δρόμου. Στη γωνία πριν το περίπτερο κοιμάται ένας άνθρωπος. Ο παράπλευρος δρόμος φλερτάρει με την πρέζα και την ενοικίαση πρόσκαιρου ερωτισμού. Λίγο πιο πάνω μπάτσοι κυνηγάνε μετανάστες. Κάπου κάπου υπάρχουν ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια και νοικοκυραίοι που εκτονώνονται στο προ-πο. Στη διασταύρωση βρίζονται ταξιτζήδες για τη σειρά. Δυο κυρίες με τσάντες από τη λαϊκή σιχτιρίζουν τα λαμόγια που κατέστρεψαν τη χώρα. Γρήγορα σπίτι για μαγείρεμα και μεσημεριανό ύπνο. Το βράδυ σαπουνόπερα και μετά ειδήσεις. Φόβος μη χτυπήσει την πόρτα ο διαχειριστής. Στην προσποίηση της απουσίας. Στα σβησμένα φώτα και τη σιωπή. Καμιά φορά το επαναλαμβανόμενο «ενοικιάζεται» δημιουργεί την ασφάλεια της ανεπάρκειας που γίνεται κανονικότητα. «Στεναχωριέμαι αλλά πρέπει». «Νευριάζω αλλά άστο». Ένα σωρό ζευγάρια μάτια αρνούνται το χρώμα τους για την αντανάκλαση της αναμμένης οθόνης στους γυαλιστερούς βολβούς τους. Μα τι νόημα έχει ο ουρανός όταν τα μάτια είναι κλειστά; Τι νόημα έχει το άρωμα όταν η μύτες αποδέχονται την αξία του δακρυγόνου; Τι νόημα έχει η πραγματικότητα όταν τα χέρια που την αλλάζουν βαράνε παλαμάκια στο ενδεχόμενο του ακρωτηριασμού τους; Παρεξήγηση. «Είμαι έντιμος, πληρώνω τους φόρους μου και δεν είμαι τεμπέλης». Η ανέχεια ταυτίζεται με τη μη εντιμότητα και το κράτος μοιράζει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης στους υπάκουους δια στόματος παρουσιαστών. Η γειτόνισσα άκουσε στο ραδιόφωνο πως "οι θυσίες τελειώνουν όπου να ‘ναι" και ξανάβαλε το παλιό ψηφοδέλτιο κάτω απ’το μαξιλάρι της.
Κάτι συνθήματα στα τσιμέντα της πόλης βρίζουν το μικροαστιλίκι. Κάποια άλλα, που απλώς δε γράφτηκαν, αδιαφορούν γι αυτό και το παρακάμπτουν. Άλλα φοβούμενα μην το τρομάξουν υποτάχθηκαν στη μιζέρια του. Κανένα όμως δεν το άλλαξε.

Ωραία ανοησία

Τι ωραία.

Στολίσαμε τη φτώχεια μας και είπαμε τα κάλαντα.

Ανάψαμε το τζάκι μπας και καεί η πλεονάζουσα απελπισία και επιδοθήκαμε σε μια σειρά από καλές πράξεις.

Δείγμα χριστιανοσύνης ή δείγμα ανθρωπιάς;

Δείγμα ακόρεστης ανοησίας.

Ο Δεκέμβρης

Από το 2008 και μετά ο Δεκέμβρης άλλαξε. Έπαψε να μυρίζει μελομακάρονο και κουραμπιέ. Έπαψε να φλερτάρει με την ξάπλα δίπλα στο τζάκι και τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια. Ακόμη και το παρελθόν του γύρω στο ’44 σκιάστηκε από κάτι άλλο, πιο φωτεινό. Μάλλον ωρίμασε μέσα από το ξέσπασμα της νιότης του. Έγινε συνειδητός αποστάτης της μικροαστικής μιζέριας. Πέταξε τη βέρα του, το χρυσό σταυρό που του κολλήσανε από τη βάφτιση στο στέρνο και τις παντόφλες που τον μετέφεραν από τους τοίχους του ενός δωματίου στο άλλο. Δεν ήταν πια ο ίδιος Δεκέμβρης. Πολέμησε το κρύο με τη φλόγα του δρόμου, την κατήφεια με το τραγούδι της εξέγερσης και την καταστολή με το ρομαντισμό της βιαιότητας. Δεν ντύθηκε Άγιος Βασίλης για να ξεγελάσει τα παιδιά του, ούτε προχώρησε στις γιορτινές καλές πράξεις. Αντίθετα έγινε πολύ κακός. Έκαψε το δέντρο της πλατείας, έγραψε στίχους της Γώγου σε βιτρίνες ακριβών μαγαζιών και υπερασπίστηκε την τιμή του νεκρού γιου του όπως ο εξεγερμένος τη ζωή του. Συγκρούστηκε με το φρουρό του κρατικού κάστρου που ενίοτε γίνεται δολοφόνος και του προξένησε τραύματα. Τραύματα που σήμερα επουλώνουν οι φασίστες. Συγκρούστηκε με πάθος και κόκκινο πείσμα. Δε λύγισε, ούτε υποκλίθηκε στην αστική νομιμότητα. Μίλησε όπως έπρεπε. Χωρίς να φοβάται μήπως του βάλει απουσία η καθηγήτρια ή μήπως τον απολύσει το αφεντικό ή μήπως του κόψει τη σύνταξη το κράτος. Είχε καρδιά εφήβου και το σώμα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που κατάλαβε πως καμιά φορά η μεταμεσονύκτια έκρηξη είναι προτιμότερη από το ηλιόλουστο σκοτάδι. Τελικά «μας έμαθε πολλά το αίμα του... Δεκέμβρη».

Δεν ξεχνώ 6/12/2008

Τα κομμουνιστόμετρα της κνε έχουν πρόβλημα...

Πριν από δύο χρόνια η πολιτιστική πρόταση της κνε στο φεστιβάλ της ήταν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως "κομμουνιστές", goin'through. Η εικόνα νεαρών κομμουνιστών(;) να χορεύουν και να τραγουδούν στους ρυθμούς ενός μουσικού γκρουπ που τα κομμάτια του είναι ύμνοι του σεξισμού, του φτηνού lifestyle και του επιδιωκόμενου πλουτισμού ήταν πραγματικά αποκρουστική και αποτύπωνε με τον καλύτερο τρόπο το πώς η σεχταριστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας, τελικώς σε κάνει να απομακρύνεσαι από αυτήν και να αποδέχεσαι στο φεστιβάλ σου τους ήχους ενός συγκροτήματος που προσκυνάει το χρήμα θυσιάζοντας μπροστά του κάθε ιδεολογικοπολιτικό πρόταγμα. Οι κατα τ'άλλα "κομμουνιστές", λοιπόν, goin'through είναι αυτοί που θα αντικαταστήσουν σε λίγες μέρες το κενό της Βανδή στο πλευρό του δηλωμένου φασίστα Σφακιανάκη. Πραγματική ειρωνεία. Κάποτε ο Nivo τραγουδούσε στο φεστιβάλ της κνε το "πόσο μαλάκας είσαι" μαζί με τους κνίτες, για να αποδείξει το αδιανόητο, δηλαδή ότι είναι κομμουνιστής, και σήμερα τραγουδάει στο έναστρον το "πόσο μαλάκας είσαι" μαζί με το Σφακιανάκη, για να αποδείξει το αυτονόητο, δηλαδή το πόσο δεν είναι κομμουνιστής... Σε κάθε περίπτωση η κνε θα πρέπει 1)να ανησυχεί για το γεγονός ότι έχει ίδια πολιτιστικά αντανακλαστικά με φασίστες όπως ο Σφακιανάκης, 2) να αλλάξει μουσικές επιλογές με ουσιώδη καλλιτεχνικά και ταξικά κριτήρια και 3) να μη χρησιμοποιεί καμουφλαρισμένους συστημικούς ήχους και στίχους προκειμένου να εκσυγχρονίσει με γελοίο τρόπο την αδιαμφισβήτητα πλούσια πολιτιστική της παράδοση... Αλήθεια, τελικά ποιος δικαιώθηκε...;

Περί τραμπουκισμού λόγος

Παρουσιάζει ενδιαφέρον το να συνειδητοποιείς όλο και περισσότερο πως η πραγματικότητα είναι τσακωμένη με τη λογική και η παράνοια είναι παντρεμένη με το συμβιβασμό και τη συγκαταβατικότητα της καθημερινής δουλικότητας στον ατομικό δρόμο. Σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο πολύ γρήγορα η κυβερνητική προπαγάνδα βαφτίζεται είδηση, οι απεργίες λοιδορούνται ως μέσο εξυπηρέτησης συντεχνιακών συμφερόντων, η ριζοσπαστική πολιτικοποίηση των φοιτητών ταυτίζεται με κάθε είδους τραμπουκισμό και οι αποφάσεις των συλλογικών οργάνων τοποθετούνται στο καλάθι των αχρήστων. Απόρροια της σχιζοφρενούς προσαρμογής, πληθώρας φτωχών ανθρώπων, σε αυτή την πραγματικότητα, είναι η σταδιακή τάση των τελευταίων προς το μαζοχισμό και η αντίστοιχη τάση των εκμεταλλευτών τους προς την αξιοποίηση κάθε σαδιστικού μέσου για την επίτευξη των σκοπών τους. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα κοινωνικό μοντέλο που απαρτίζεται από δύο σκέλη, την προσταγή του εξουσιαστή και την υλοποίηση του εξουσιαζόμενου. Το κλειδί στην ομολογουμένως οργουελικής εμπνεύσεως μορφή κοινωνίας που κάποιοι οραματίζονται, είναι ως ένα βαθμό η διαρκής αναπαραγωγή της κυρίαρχης ιδεολογίας και η επακόλουθη τάυτιση της προσταγής με το ατομικό όνειρο του κάθε εξουσιαζόμενου.
Τις τελευταίες μέρες τα κανάλια έχουν γεμίσει τα παράθυρά τους με φιγούρες νέων προσώπων, καλών και πάνω απ'όλα ανεξάρτητων φοιτητών (οι περισσότεροι από αυτούς είναι αποδεδειγμένα μέλη της ΔΑΠ) που δε ζητούν τίποτε άλλο από το να ανοίξουν οι σχολές που έχουν κλείσει "κάποιοι άγνωστοι" παρακωλύοντάς τους το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση στη δημόσια παιδεία. Κάποιοι πιο σκληροί βάλονται ευθέως εναντίον των άπεργών διοικητικών υπαλλήλων των πανεπιστημίων και κάποιοι άλλοι είναι πιο ανεκτικοί, κατανοούν μεν τον αγώνα τους αλλά το πράγμα παρατράβηξε. Παρατράβηξε γιατί το ατομικό όνειρο του πτυχίου, της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης και του γρήγορου και εύκολου κέρδους (η εξουσιαστική προσταγή δηλαδή που βαφτίστηκε ατομικό όνειρο) απομακρύνεται επικίνδυνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι, είτε αυτοί με τη σκληρή γραμμή είτε αυτοί με την εξαντλημένη κατανόηση, έχοντας επιλέξει την πλευρά της ατομικής ανάδειξης και όχι της συλλογικής διεκδίκησης, είναι και θα συνεχίσουν να είναι για τα κυρίαρχα μίντια "τα καλά και αγνά παιδιά που αγωνίζονται για το αγαθό της γνώσης ενάντια σε κάποιες περιθωριακές ομάδες εργαζόμενων και φοιτητών του πανεπιστημίου που υπό το πρόσχημα της διαθεσιμότητας 1349 περιττών εργαζομένων κατά το υπουργείο (και όχι τη σύγκλητο) κρατούν παράνομα το πανεπιστήμιο κλειστό". Και κάπου εδώ γίνεται αισθητή η παρουσία της παράνοιας. Η στάση των συγκεκριμένων "ακομμάτιστων" και "ανεξάρτητων" φοιτητών υποτίθεται πως υπηρεττεί την εκπλήρωση του προσωπικού τους ονείρου να μορφωθούν, να εργαστούν και να βγάλουν λεφτά όμως στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να ξελασπώνει και να συντηρεί ένα βρώμικο και καταπιεστικό σύστημα που αφού πρώτα καλλιέργησε τις αυταπάτες του ατομικού δρόμου, της κοινωνικής κινητικότητας και του κοινωνικού κανιβαλισμού τώρα γεύεται τους καρπούς του έχοντας σαν εμπροσθοφυλακή την αόριστη αγανάκτιση μιας παθητικοποιημένης και υπάκουης μάζας.
Το κοινό σημείο συνάντησης των υπέρμαχων του άμεσου και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες ανοίγματος του πανεπιστημίου, δηλαδή της κυβέρνησης, των ελεγχόμενων ΜΜΕ και των "αγανακτισμένων" φοιτητών, δεν είναι άλλο από την επιφανειακή προσέγγιση του ζητήματος μέσω της εστίασης στο αποτέλεσμα (το λουκέτο δηλαδή στην είσοδο της σχολής) και όχι στην αιτία του αποτελέσματος (το λόγο του κλεισίματος της σχολής). Η αναζήτηση της αιτίας αποτελεί απόκλιση από τη συστημική κανονικότητα και κατ'επέκταση από την προσταγή-ατομικό όνειρο. Συνεπώς, το να σκεφτεί κάποιος τους λόγους για τους οποίους 1349 άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο συνιστά ευθεία ρήξη με την εντολή του υπουργού και άρνηση του μοντέλου "διατάζω-υλοποιείς" που προωθούν. Κάπως έτσι, λοιπόν, ποινικοποιείται η σκέψη, το σπάσιμο της ατομικής λογικής και η συλλογική αντίληψη της πραγματικότητας. Κάπως έτσι όσοι αντιδρούν βαφτίζονται "τραμπούκοι", "εγκληματίες" και "περιθωριακά στοιχεία", κάπως έτσι τα κανάλια παίρνουν συνεντέυξεις μόνο από τους "αγανακτισμένους" φοιτητές και κάπως έτσι σήμερα το πρωί συμμετέχοντας στην περιφρούρηση της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων άκουσα με τα αυτιά μου μια "αγανακτισμένη" κοπελίτσα 18 χρονών να αντιπαραθέτει στο επιχείρημά μου ότι στην παρούσα κατάσταση θα δουλέυει για 300 ευρώ, τη φανταστική απάντηση "αυτή είναι η πραγματικότητα, θέλω να δουλεύω για 300 ευρώ, ανοίξτε το πανεπιστήμιο". Προφανώς για τη συγκεκριμένη κοπελίτσα το πανεπιστήμιο το έχω κλείσει εγώ και κάτι άλλοι τραμπούκοι και όχι ο υπουργός. Αν το σκεφτεί αυτό εντάσσεται αυτομάτως στην ομάδα των τραμπουκων και κάτι τέτοιο καθ'ομολογία Πρετεντέρη δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό.
Η συγκεκριμένη αποθέωση της παράνοιας μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου. Μόνο όταν ο "αγανακτισμένος" αποφασίσει να αλλάξει στρατόπεδο και να γίνει "συνειδητός αγωνιστής" τα πράγματα θα αλλάξουν και το μοντέλο "διατάζω-υλοποιείς" θα αντικατασταθεί από το μαρξιστικό "από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του". Η ριζοσπαστικοποίηση, όμως, δεν είναι ζήτημα ψυχολογίας. Δεν πρόκειται να ξυπνήσουν μια μέρα χιλιάδες άνθρωποι ταυτόχρονα, να αισθανθούν άσχημα για το κατάντημά τους και να απόφασίσουν να ακολουθήσουν το δρόμο της ανυπακοής. Αυτό μπορεί να γίνει σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Η ριζοσπαστικοποίηση αντίθετα είναι αποτέλεσμα της διαλεκτικής διαδικασίας ανάμεσα στο εκάστοτε πρόσωπο και στις υλικές συνθήκες στις οποίες κινείται. Τα πρόσωπα λοιπόν που ανήκουν στην ίδια τάξη όταν φτάσουν στο σημείο της υλικής ανεπάρκειας, την οποία ένα κομμάτι του κόσμου τη βιώνει ήδη, αναγκαστικά και συνειδητά θα καταλάβουν την ξεφτίλα του υπάρχοντος συστήματος και την αναντιστοιχία που το τελευταίο γεννά ανάμεσα στην κάλυψη των αναγκών τους και την αύξηση των κερδών όλων αυτών που ηγούνται στο σήμερα. Σε αυτό το σημείο θεωρείται κρίσιμος και ο ρόλος το ήδη υπαρχόντων τραμπούκων, οι οποίοι δεν πρέπει να κατακρίνουν γενικώς και αορίστως την όντως σιχαμερή λογικη του μικροαστισμού αλλά πρέπει να παρέμβουν οργανωμένα στη διάχυτη αγανάκτιση και να την κάνουν στοχευμένη πολιτική οργή. Οι τραμπούκοι δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν το σύστημα σαν μια πρόληψη που πρέπει να παρακάμψουμε αλλά σαν μια πραγματικότητα που πρέπει να ανατρέψουμε.
Συμπερασματικά εφόσον για όλους αυτούς που κρατούν στα χέρια αυτό το σύστημα και συντηρούν αυτή την παράνοια, όποιος σκέφτεται διαφορετικά, αντιστέκεται και διεκδικεί, αμέσως δέχεται την ταμπέλα στου τραμπούκου, δεν έχω κανένα πρόβλημα να το φωνάξω και γω με αντίστοιχη ειρωνία και σκέρτσο: "Είμαι και γω τραμπούκος!"