Οι Nirvana, o Che Guevara και μια … χήνα. Σκέψεις με αφορμή τη συζήτηση για τα σχολικά βιβλία.

Οι περισσότεροι θα γνωρίζουν ότι η νέα σχολική χρονιά θα ξεκινήσει χωρίς να διατεθούν βιβλία στα σχολεία της χώρας. Αυτή η τραγική είδηση, εικόνα της σύγχρονης βαρβαρότητας της Ελλάδας του μνημονίου, προκάλεσε εύλογα τεράστιες αντιδράσεις και πληθώρα σχολίων, κειμένων άρθρων κ.α. Χαζεύοντας λιγάκι στο διαδίκτυο πετυχαίνεις πολλά από αυτά. Για παράδειγμα το θέμα «Το σαμποτάζ των βιβλίων» της Κυριακάτικης Αυγής, περιέχει μια αρκετά πλήρη εικόνα για τη λογική, τις ευθύνες και τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης, στα πιο mainstream μέσα η Ρίκα Βαγιάνη έγραψε ένα ωραίο κειμενάκι στο protagon, ενώ μπορούμε να βρούμε και την δήλωση των εκπροσώπων των Παρεμβάσεων στο ΔΣ της ΔΟΕ για το θέμα.

Με αυτή την εισαγωγή, στο λιγότερο πολιτικό κείμενο αυτό, δε θα αναφερθώ στις πιο σημαντικές πλευρές του θέματος. Για την πιο ξεκάθαρη έκφραση της ηθικής, εκπαιδευτικής και κοινωνικής πτώχευσης του σύγχρονου ελληνικού κράτους και της ηγεσίας του. Για τον κοινωνικό μεσαίωνα που μας φέρνουν οι πολιτικές της κυβέρνησης και της τρόικα. Για τη διάλυση της δημόσιας παιδείας, από το σχολείο μέχρι το πανεπιστήμιο, για τους ταξικούς φραγμούς. Ούτε καν για τα ακόμα πιο θλιβερά παραλειπόμενα, ότι θα υποχρεωθούν οι γονείς να αγοράσουν τα βιβλία, ή τις φωτοτυπίες, ότι αρκετά βιβλία που υπήρχαν στις αποθήκες αντί να δοθούν στα δημόσια σχολεία πήγαν για αγορά στα βιβλιοπωλεία. Φαντάζομαι επίσης ότι υπάρχουν διάφορες μελέτες που περιγράφουν την παιδαγωγική σημασία του βιβλίου, ωστόσο τέτοιες γνώσεις δυστυχώς δεν έχω.

Έτσι θα αρκεστώ σε μερικές προσωπικές ιστορίες, νομίζοντας όμως ότι δεν είναι και τόσο δικές μου. Γιατί όταν άκουσα αυτή τη συζήτηση αποφάσισα να ρίξω μια ματιά σε όσα από τα σχολικά βιβλία μου έχουν μείνει στη βιβλιοθήκη, όσα δε βρήκα μπορεί ακόμα να βρίσκονται στο μαγικό πατάρι που είχα στο πατρικό μου. Και βλέποντας την εικόνα τους ξανά, θυμήθηκα ολόκληρες ιστορίες. Η δήλωση μου είναι σαφής. Τα σχολικά βιβλία σημαίνουν πολύ περισσότερα από το περιεχόμενο τους, πολύ περισσότερα από την ύλη των εξετάσεων. Είναι αντικείμενα, τα ακουμπάς, τα ζωγραφίζεις, τα πετάς στο διπλανό σου νευριασμένος, μερικοί τα καίγανε όταν τελείωναν οι πανελλήνιες, μια πράξη που δεν μου άρεσε αλλά σίγουρα καταλάβαινα το συμβολισμό της.

Το σχολείο συχνά το βαριόσουν, τον καθηγητή σχεδόν πάντα, τον πίνακα τον μισούσες, το τετράδιο και τα φροντιστήρια το ίδιο. Αλλά τα βιβλία όχι αναγκαστικά, όπως και το θρανίο. Τουλάχιστον εμένα με έκαναν να ξεφεύγω. Μερικές φορές γιατί μου άρεσαν και τα διάβαζα, ή έριχνα καμιά ματιά στα «εκτός ύλης», ειδικά στην Ιστορία. Αλλά όχι μόνο. Κυρίως γιατί οι κενές τους σελίδες ήταν μια ολόκληρη ζωή. Αυτή τη ζωή είδα ξανά, αυτές τις μέρες. Τις ζωγραφιές, τις μουτζούρες, τους στίχους, τα συγκροτήματα, από μολύβια, στυλό ή μαρκαδόρους Posca.


Τι είδα λοιπόν;

Καταρχήν πολύ Nirvana, στο Γυμνάσιο περισσότερο. Αλλά και Who “ People try to put us down , Just because we get around , Things they do look awful cold, I hopeI die before get old”, Led Zeppelin φυσικά, στίχοι από “As tears goes by” των Stones που τους είχα μάθει απέξω και πρέπει να κέρδισα τουλάχιστον μια ώρα Φυσικής γράφοντας τους στο οπισθόφυλλο. Είδα τη σύντομη σχέση μου με το Ελληνικό Punk, Panx Romana, και πιο πολύ το Ενάντια των Αντίδραση, με το ρητό «Θέλω να έρθει ο Χρηστός στη Γη μόνο και μόνο και μόνο (το τρίτο ήταν λάθος αλλά δεν μπορούσα να το σβήσω) για να αντικρύσω τον τρόμο ζωγραφισμένο στα πρόσωπα των παπάδων όλου του κόσμου». Με αυτή την αφορμή σκέφτηκα το περίεργο συναίσθημα που αισθάνθηκα πολλά χρόνια αργότερα όταν στην οργάνωση της συναυλίας του Δεκέμβρη του 2008 μίλησα τηλεφωνικά με κάποιον από το συγκρότημα. Κατάλαβα γιατί η διαδρομή που ήταν σύντομη καθώς δεν ήταν ποτέ η μουσική που θα μου ταίριαζε, ίσως από τότε να ήμουν λίγο πιο ξενέρωτος αν και όχι όσο σήμερα μιας και είχα μακριά μαλλιά και τζιν με μπαλώματα. Οι Τρύπες από την άλλη, μια διαχρονική αγάπη που υπάρχει αποτυπωμένη στα βιβλία όλων των τάξεων. Τώρα που το σκέφτομαι αν πήγαινα και τώρα σε κάποια τάξη μάλλον πάλι κάνα στιχάκι του Αγγελάκα θα έγραφα. Και βέβαια Clash και πάνω από όλα RageAgainst The Machine, στη συναυλία των οποίων πήγα, όταν ήμουν Πρώτη Λυκείου τη μέρα πριν δώσω Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και από τότε περηφανεύομαι συνεχώς. Έτσι, από τη μουσική, και από τα βιβλία, τη Ζωρζ Σαρή σε μικρότερη και το Χρόνη Μίσσιο σε μεγαλύτερη ηλικία, γίναμε και αριστεροί. Και λίγο από το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και το Διονύση Σαββόπουλο, αλλά ο πρώτος στην ηλικία που δεν έγραφα τραγουδιστές στα βιβλία μου και ο δεύτερος, ως μια κλασική φιγούρα αγάπης και μίσους, ποτέ δε θα έβρισκε το όνομα του γραμμένο σε βιβλίο.

Αριστεροί λοιπόν, ίσως λίγο γιαλατζί αλλά αριστεροί σίγουρα … Άρα πολύ Τσε Γκεβάρα και Che Guevara και Che Gevara. Και καμιά κόκκινη σημαιούλα με μαύρα ανθρωπάκια σε μορφή πορείας. Βέβαια έπαιζε λίγο νωρίτερα και κάνα αλφάδι και κάνα «τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέ», αλλά νομίζω ότι γρήγορα αυτή η γοητεία έσβησε, υπενθυμίζω ότι λίγο ξενέρωτος ήμουν από τότε.

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω αλλά θυμάμαι πολύ καλά και άλλες ιστορίες. Θυμάμαι το βιβλίο των Γερμανικών, σε ένα μάθημα που ποτέ δεν έμαθα τίποτα εκτός από δύο χρήσιμες τεχνικές από τον φίλο μου το Γιώργο το Διαμαντίδη. Πώς να σχεδιάζεις μια χήνα χωρίς να σηκώσεις το μολύβι από το χαρτί και πώς να κάνεις ένα ωραίο ήχο σα σφύριγμα με τα χέρια σου. Αρκετές χήνες λοιπόν που ακόμα και σήμερα με βλέπω να σχεδιάζω καμιά φορά

Με βάση αυτά πιστεύω ότι η κυβέρνηση δεν επιτίθεται μόνο στη δωρεάν παιδεία. Επιτίθεται και στους Nirvana και στους Rage Against the Machine, και στον Τσε και στο Γιώργο το Διαμαντίδη και στις χήνες. Επιτίθεται στα γεννητικά όργανα που ζωγραφίζαμε στα αρχαία αγάλματα, πράγμα που έπρεπε να σταματήσω όταν μπήκα στην Αρχιτεκτονική. Επιτίθεται στις ζωγραφιές σα λαβύρινθο που έκανα με κόκκινο, μαύρο και κίτρινο. Επιτίθεται στις συναυλίες, στην πλατεία Μαβίλη και στην πλατεία Συντάγματος τώρα που τα βιβλία μέσα στην τσάντα γίνονται κάθισμα ή μαξιλάρι. Επιτίθεται στα μπράτσα που φτιάχναμε προσπαθώντας να τσακίσουμε το βιβλίο στη σελίδα που έπρεπε για αντιγραφή κάτω από το θρανίο. Επιτίθεται στα B.F.F.E και τα L.F.E.

Και βέβαια η καινοτόμα πολιτική δεν αρκείται στα σχολεία. Και στα πανεπιστήμια, ο νέος νόμος περιλαμβάνει την περικοπή των συγγραμμάτων και το διάβασμα από pdf. Έτσι όχι μόνο θα ξεστραβώνεσαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, όχι μόνο θα πληρώνεις, αλλά ούτε θα μπορείς να πας δυο μέρες πριν την εξεταστική στην Ανάληψη στο Πήλιο, να κοιμηθείς στην παραλία και την επόμενη μέρα να διαβάσεις στην ταβέρνα ιστορία της αρχαίας αρχιτεκτονικής, και μάλιστα να περάσεις με καλό βαθμό. Επίθεση και στο καλοκαίρι, το μπάνιο, τις παρέες.

Βέβαια υπάρχει και η άλλη λογική. Από ότι άκουσα σε αρκετά σχολεία μάζεψαν περσινά βιβλία από τους μαθητές. Αν γίνει και σε Γυμνάσιο- Λύκειο υπάρχουν επιλογές. Για παράδειγμα: Μπορούν να ρωτήσουν, είναι κανείς παναθηναϊκός, με όνομα που αρχίζει από Κ και φίλους Γ και Τ, ώστε να βγαίνει το BFFEκαι να ακούει Ξύλινα Σπαθιά; Να πάρε αυτό το βιβλίο. Είναι κανένα ζευγαράκι Λ+Τ; Ορίστε βιβλίο ιστορίας. Ας το σκεφτεί το υπουργείο, η οικονομία είναι το παν.

Ο νέος που φτιάχνουν δεν θα είναι μόνο άνεργος ή αμόρφωτος. Δεν θα πρέπει να ακούει και Class, να γουστάρει Τσε Γκεβάρα, να μαυρίζει το μάτι του Βενιζέλου, να έχει φαντασία και φίλους. Δεν θα πρέπει καν να έχει αναμνήσεις. Όπως κανείς δεν κρατάει τις φωτοτυπημένες σημειώσεις να μη θυμάται και τις φωτοτυπημένες στιγμές. Εφήμερος, φτηνός, αναλώσιμος, αναγκαίος μόνο για να πληρώνει φόρους και να δουλεύει για ψίχουλα. Ούτε καν να βλέπει τα ορνιθοσκαλίσματα του να γίνονται γράμματα, τα λάθη στην ορθογραφία στην καρτέλα. Δεν έχει σημασία η ορθογραφία. Την ανορθογραφία θέλουν να πατάξουν. Την ανορθογραφία της δημόσιας Παιδείας, της κριτικής σκέψης, του νεολαιίστικου τσαμπουκά.

Και κλείνοντας, όσο και αν θα στεναχωρήσω το φίλο Άγγελο που θα ηθελε κάτι πιο δυνατό, μάλλον τίποτα πιο ταιριαστό από τον Μπρεχτ δεν υπάρχει.

“Αυτοί που μας πήραν το βιβλίο από το χέρι

μας κατηγορούν γιατί μείναμε αδιάβαστοι!”
Του Θάνου Ανδρίτσου - "Λέσχη" από το blog ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Επιστροφή

Επέστρεψα. Επέστρεψα από ένα ακατάπαυστο γέλιο, μια ασταμάτητη μουσική, μια όμορφη ματιά, μια ατελείωτη παραλία, έναν απέραντο ουρανό του οποίου κάποια άστρα δανείστηκα στην τσέπη μου για να ανασύρω στις δύσκολες νύχτες του χειμώνα. Οι μπαταρίες γέμισαν έστω και με πιο ταπεινό τρόπο λόγω κρίσης, όμως γέμισαν. Τα ρομποτάκια, όπως πολύ όμορφα μας θεωρούν, επαναφόρτισαν τις μπαταρίες τους όχι για να ικανοποιήσουν τα καπιταλιστικά σχέδια του αρκετά παρηκμασμένου νεοφιλελευθερισμού αλλά για να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν, καθώς όπως φαίνεται οι "οικονομικοί κροίσοι" δε φαίνεται να βοηθούν στην καταπολέμηση της οικονομικής κρίσης. Όχι δηλαδή ότι η καταπολέμηση του οικονομικού τέλματος έγκειται στην ενίσχυση της χώρας από τους έχοντες, το πρόβλημα έχει να κάνει με το σύστημα, αλλά επειδή παρουσιάζονται πολύ φιλάνθρωποι και ανθρωπιστές σε lifestylίστικες εκπομπές λέω μήπως πρέπει να πληρώσουν αυτοί την κρίση. Τη δικιά μου φετινή πανελληνιακή κρίση δεν ξέρω ακόμη ποιος θα πληρώσει... Μάλλον εγώ απ'ότι φαίνεται καθώς με περιμένει σκληρό διάβασμα. Κουράγιο αδέρφια!

Κάτι το αλλιώτικο το καλοκαιρινό...

Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά. Μελωδίες των SKA-P κατακλύζουν τον εγκέφαλό μου και νιώθω μια γλυκιά ηδονή εκδίκησης που για λίγο διάστημα του χρόνου θα ζήσω, όχι όπως επιβάλλουν οι σύγχρονοι σαδιστές παραγωγοί εξαθλιωμένων ανθρώπων, αλλά όπως προστάζει η εγγενώς ελεύθερη φύση μου. Αφού πάψω να αγναντεύω τη δέσμια εφηβεία μου να περιορίζει τις βλέψεις της στην ενεργητική περιφραστική συζυγία και στην κατηγοριοποίηση των μετοχών προσμένω το απλό, το αλλιώτικο, το καλοκαιρινό και το καθόλου καθώς πρέπει. Θα πάρω ασφαλιστικά μέτρα ώστε να είμαι νόμιμα σε απόσταση από όλους τους όμορφους ρακετόπληκτους που επιδιώκουν να με ζαλίσουν με το επιδεικτικό παιχνίδι τους. Θα αράζω στην καυτή άμμο και όχι στις ξαπλώστρες του παπάρα που εισβάλλει στην τσέπη μου και θέλει να θρέψει τον κομφορμισμό μου κανοντάς με να νιώθω σταρ που λιάζομαι σε ξαπλώστρες που στήνουν και ξεστήνουν μετανάστες μες τον ήλιο για ψίχουλα. Θα παίζω μουσική με τους φίλους μου και δε θα αφομοιώσω την καλοκαιρινή συλλογή του Κωστόπουλου. Θα συμβιβαστώ με το όμορφο και θα απορρίψω το προκλητικό. Θα αφουγκραστώ τον ήχο του κύματος και θα απομακρυνθώ για λίγο από τη μίζερη βαβούρα της πόλης. Θα παρατηρήσω το φως της φωτιάς στην παραλία και θα θεοποιήσω το τρίπτυχο ουρανός-άμμος-θάλασσα.
Πολλοί ξινίζουν και λένε ότι σε περιόδους κρίσης είναι αδιανόητο να ασχολούμαστε με ζητήματα διακοπών. Διαφωνώ. Είναι απαραίτητες. Είναι ανάκτηση δυνάμεων γι αυτά που έρχονται και προπαντώς είναι ζωτικής σημασίας παράγοντας για την ψυχολογική μας ισορροπία που τόσο προσπαθούν να μας την κλονίσουν. Οι διακοπές είναι δικαίωμα. Η απώλειά τους είναι έγκλημα.
Στα ηχεία μου τώρα παίζει "η φωτιά στο λιμάνι" από ξύλινα σπαθιά. Κρατάω το στίχο του Παυλίδη "και μου λες λοιπόν θυμίσου, μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά" σαν τον καλύτερο οδηγό διακοπών...

Η ΕΛΑΣ teleshopping παρουσιάζει...

Η ΕΛΑΣ teleshopping παρουσιάζει:
Είσαι απελπισμένος δημοκράτης ΜΑΤατζής και πρέπει να αντιμετωπίσεις τους χιλιάδες αριστερούς, αναρχικούς και γενικώς κάθε ηλικίας τρομοκράτες που τόλμησαν να αντιδράσουν για τα τόσο φιλικά προς το λαό νέα μέτρα;
Φίλε ΜΑΤατζή μη φοβάσαι! Ο υπουργός προστασίας του πολίτη με τη συγκάλυψη της άκρας δεξιάς και την ευγενική υποστήριξη των mega, ant1, star, alpha, skai και alter, σε εφοδιάζει με τά υπερσύγχρονα (ληγμένα για κάποιους κακόβουλους) μέσα καταστολής του 1979! Η δράση τους είναι άμεση και καθόλου επικίνδυνη για την υγεία των πολιτών. Η χρήση τους είναι απαραίτητη καθώς δεν έχεις να κάνεις με άβουλους λαθρομετανάστες ώστε να τους δέρνεις όσο θες, αλλά με μάζες που για κάποιο ακατανόητο λόγο διαδηλώνουν επικίνδυνα... Οι πιο νέοι στις σχολικές τους τσάντες κρύβουν μαχαίρια, οι φοιτητές (Παναγία μου!) στις τσέπες τους έχουν βόμβες, οι εργαζόμενοι στις τσάντες τους έχουν οπλοπολυβόλα ενώ οι συνταξιούχοι φοράνε περούκες για να μεγαλοδείχνουν και την πέφτουν με μαγκούρες-λοστούς χωρίς κανένα λόγο στις τράπεζες. Μπορείς να ρίχνεις τα χημικά όσες φορές επιθυμείς γιατί η ποσότητα σημαίνει ποιότητα. Τέλος αν δεν μπορείς να συγκρατήσεις και πάλι τις εξεγερμένες μάζες η ελληνική αστυνομία σου χορηγεί ένα φασίστα συνδικαλιστή της ΕΘΕΛ εφοδιασμένο με καδρόνια και προαιρετικά ελληνική σημαία ο οποίος ανα πάσα στιγμή προσέρχεται στο χώρο άσκησης του επαγγέλματός σου, προκειμένου να σε βοηθήσει να επιτελέσεις το ενάρετο έργο σου...

"Η ελληνική αστυνομία είναι η πιο δημοκρατική αστυνομία, να πείτε πού είναι τα παρακρατικά στοιχεία" Αστέριος Ροντούλης (βουλευτής ΛΑΟΣ) 29/6/2011

Πώς είναι να γεννιέσαι το 2011;

Πρόσφατα γέννησε μια καθηγήτριά μου και την επισκεφθήκαμε στο μαιευτήριο. Αφού ειπώθηκαν οι καθιερωμένες ευχές κλπ αναρωτήθηκα τι περιμένει το μικρό μαλλιαρό της βρέφος.
Στα πρώτα βρεφικά του χρόνια ένα μάτσο αστείες φάτσες θα βγάζουν ακατάληπτους ήχους προκειμένου να το προσεγγίσουν. Όλοι θα το φιλούν και θα βγάζουν φωτογραφίες μαζί του. Στη συνέχεια, κατά την περίφημη παιδική ηλικία, ο μικρός μας φίλος θα πρέπει να υποστεί τον καθιερωμένο μεσημεριανό ύπνο καθώς και την πολύωρη βραδινή αναμονή στα ταβερνάκια μέχρι επιτέλους οι γονείς του να αποφασίσουν να φύγουν. Το χέρι του θα βγάλει κάλους μέχρι να κατορθώσει να κάνει το περίφημο ξι ένω θα φάει την πρώτη του χυλόπιτα γύρω στα 7 όταν ζητήσει από μια συμμαθήτριά του να τον παντρευτεί και αυτή αρνηθεί. Αφού εγκαταλείψει τα πόκεμον και το παιδικό μίσος για το έτερο φύλο εισάγεται σιγά σιγά στη φάση της προεφηβείας. Κάποιος μεγαλύτερος θα τον φέρει σε επαφή με τα πρώτα πορνό ενώ το πρόσωπό του θα αρχίσει να ταλαιπωρείται από τα πρώτα σπυράκια γύρω από τη μύτη του. Θα λατρέψει το γυναικείο μπούστο και θα πηγαίνει πιο συχνά γήπεδο. Έφηβος πια θα έχει μπουχτίσει πλήρως. Τα reality shows θα είναι σε 24ωρη βάση και οι μελαχρινές παρουσιάστριες θα είναι είδος υπό εξαφάνιση. Επιπλέον θα έχει να αντιμετωπίσει και τους φασίστες καθώς μέχρι να γίνει 15 η Χρυσή Αυγή απ'ότι φαίνεται θα είναι σίγουρα στη βουλή. Θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη σκυλοκουλτούρα του Ελληνάρα και θα χαραμίσει τα καλύτερα χρόνια του για να μπει σε μία σχολή. Αφού περάσει στο πανεπιστήμιο και χορτάσει δαπίτικα και πασπίτικα πάρτυ της συμφοράς θα αρχίσει να αισθάνεται όλο και πιο έντονα το πρόβλημα της ανεργίας που μέχρι τότε θα είναι και 30%. Επόμενη στάση στρατός. Ιεραρχία της ηλιθιότητας και πειθαρχία του κώλου θα υποχρεώσουν το μεγάλο μας πια φίλο να βαστάει όπλα και να συναναστρέφεται με στρατόκαυλους. Στη συνέχεια η δημιουργία οικογένειας και γενικότερα η υιοθέτηση ενός πιο συμβιβασμένου τρόπου ζωής θα ευνοήσει τη σχέση κώλου-καναπέ ένώ στη δουλειά το αφεντικό του θα ανακοινώνει απολύσεις και μειώσεις μισθών. Τέλος γύρω στα 65 του θα γυρίζεται το "Αγανακτισμένοι 2", εφόσον δεν ανατραπει ο καπιταλισμός τις επόμενες ημέρες, οπότε θα αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο διεκδικώντας μεγαλύτερη σύνταξη και τρώγοντας τα εξελιγμένα μέσα καταστολής του 2076.
Μικρέ προλαβαίνεις να ξαναμπείς στην κοιλιά της όμορφης μαμάς σου; Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε και πολύ καλά...........

Σχολική αντιδραστική καθημερινότητα

Τις τελευταίες ημέρες αντιλήφθηκα πλήρως, ότι ο φασισμός ή κοινώς η ανθρώπινη βλακεία έχοντας ως ιδεολογική βάση το μηδέν, μπορει να φτάσει και το -1000.
Πριν δύο μέρες αναρτήσαμε έξω από το σχολείο μας ένα πανό που έλεγε "ενάντια σε κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ NO PASARAN". Επειδή θεωρήσαμε αυτονόητη την αντίδραση της τόσο δημοκρατικής μειοψηφούσας μαθητειώσας νεολαίας σε ένα τέτοιο σκανδαλώδες σύνθημα, συγκεντρωθήκαμε 10 άτομα μπροστά από το πανό προκειμένου σε περίπτωση που υπάρχει διαφωνία με τα αναγραφόμενα να συζητηθεί. Οι απαράμιλλοι δημοκράτες μας είδαν, είδαν το πανό, μας προσπέρασαν και δεν είπαν τίποτα. Λογικό. Δε θίγαμε το φασισμό αλλά το υπάρχον σύστημα. Μπαίνουμε λοιπόν να δώσουμε το μάθημα και βγαίνοντας το βλέπουμε καμένο. Οι αυτουργοί του εγκλήματος άφαντοι. Το ίδιο βράδυ μαζευόμαστε έξω από το σχολείο και φτιάχνουμε ένα νέο πανό που έλεγε "κάψτε τα σάπια σας μυαλά, όχι τα όνειρά μας". Το αναρτάμε και αναμένουμε τις αυριανές εξελίξεις. Πάλι το ίδιο σκηνικό. Έρχονται, μας βλέπουν, βλέπουν το πανό και δε λένε κάτι. Μπαίνουμε να γράψουμε και βγαίνοντας το αντικρίζουμε καμένο.
Προφανώς η ελλιπής επιχειρηματολογία, η ενδόμυχη ντροπή για τις μη κοινωνικά αποδεκτές απολυταρχικές ιδέες τους και η συνηθισμένη θρασύδειλη φασιστική πρακτική σε θέματα αφύπνισης και ιδεολογικού προσανατολισμού οδηγεί αυτά τα άτομα στην εναντίωσή τους σε κινηματικές ενέργειες και στην αφομοίωσή τους ως σπουδαίο όργανο από τους κυβερνώντες. Γίνονται υποχείρια της αδιέξοδης κυβέρνησης διαιρώντας τις μάζες σε κατηγορίες με βάση τα δικά τους υποκειμενικά κριτήρια (φυλή, θρησκεία, σεξουαλική προτίμηση κ.ο.κ.)
Μαζεύω το καμένο πανό και μια φίλη μου λέει "εδώ ο κόσμος καίγεται και εσείς ασχολείστε με το πανό". Μα ακριβώς εκεί στοχεύει το πανό. Η υπάρχουσα κοινωνική φλόγα να γίνει πυρκαγιά και να τραβήξει και τους μαθητές σε αυτήν την εμπρηστική μανία. Δεν μιλούσαμε για ποδόσφαιρο. Μιλούσαμε για το οικονομικό τέλμα και αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτό. Δεν υποχρεώσαμε κανένα να συμφωνήσει, απλώς προβάλλαμε την άποψή μας. Τώρα που ο κόσμος καίγεται λοιπόν θα έπρεπε όλοι οι δρόμοι, οι πλατείες, τα σχολεία, οι χώροι δουλειάς να έχουν γεμίσει με πανό. Όχι για να τη μπούμε στους φασίστες, αλλά για να δείξουμε ότι είμαστε ακόμη πνευματικά υγιείς και δεν έχουμε παραδώσει το πνεύμα μας και την ελευθερία μας στα πλασαριζόμενα σκουπίδια, ότι ελπίζουμε στην ύπαρξη ενός άλλου κόσμου και όχι στο τι θα φάμε αύριο, ότι αγωνιζόμαστε γιατί σεβόμαστε τα κεκτημένα του παρελθόντος και δεν είμαστε διατεθειμένοι να τα χάσουμε, γιατί είμαστε άνθρωποι με ανάγκες και όχι μηχανήματα του σύγχρονου τεχνοκρατισμού και γιατί είτε με πανό είτε με συνθήματα είτε με κάποια γραφικότητα ορισμένες φορές διεκδικούμε λίγο από το όνειρο.
Μικρά μυαλά τριγυρνούν, μεσαία μυαλά σχολιάζουν, μεγάλα μυαλά συζητούν για ιδέες... Κομφούκιος
Δεν είναι αναγκαίο να αρχίσουμε να μιλάμε για ιδέες και όχι να τις καίμε; Μια απλή απορία...

Οι συντηρητές του αδιεξόδου και οι αναζητητές εξόδου...

Οι απελπιστικά εθελόδουλοι, διανοητικά νωθροί, ψυχικά διαταραγμένοι και σωματικά υπέρβαροι ως επί το πλείστον μέντορες της γηγενούς πολιτικής σκηνής μου προξενούν αφάνταστη απέχθεια και αηδία. Χωμένοι στα σακάκια τους και πνιγμένοι απ' τις γραβάτες τους ειδικέυονται στις κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές αναλύσεις καθώς και στην ανάδειξη του χρήματος ως αυταξία στα πλαίσια ενός τόσο καταδικασμένου συστήματος που ονομάζεται καπιταλισμός.
Όλοι αυτοί κάνουν βέβαια ένα καλό ως φιλοξενούμενοι καθημερινά από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης καθώς υποχρεώνουν όλους τους πολίτες δίχως ίχνος ενοχής να αυτομουτζωθούν που συμμετέχουν σε ένα τραγελαφικό πολιτικό σύστημα έστω και μέσω της ψήφου τους σε αυτούς. Παρ'όλα αυτά ως απόρροια της οικονομικής κρίσης και του συνειδησιακού τέλματος, η γενιά μου (σε αντίθεση με αυτές της μεταπολίτευσης και ύστερα), υποχρεούται από την κωλοεφηβεία της να ακούει και φασίστες εκτός από τους καθιερωμένους στην πολιτική ηγεσία καπιταλιστές. Είμαστε ριγμένοι και δεν υπάρχει αμφιβολία. Χθες σε κάποια εκπομπή ο επαγγελματίας θαυμαστής του αρχαιοελληνισμού και αδιαμφισβήτητος δημοκράτης Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε ότι θαυμάζει αφάνταστα τον Ιωάννη Μεταξά και ότι έχει διαβάσει πολλές φορές το ημερολόγιό του. Η Χρυσή Αυγή ξεκίνησε μοίρασμα προκυρήξεων σε εργατοπεριοχές, κάνοντας λόγο για αφανισμό ανθρώπινων σκουπιδιών και έβαλε σε εφαρμογή το σχεδιό της μέσω των πογκρόμ. Η ακροδεξιά βρίσκει πάτημα σε αγράμματους μεσήλικες και συνομηλίκους μου που αναζητούν την ιδεολογική τους ταυτότητα και το καταφέρνει επάξια.
Η σχέση μεταξύ καπιταλισμού και φασισμού είναι αμφίδρομη και αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο (Ισπανία '36, βοήθεια Αγγλίας-Γαλλίας στον Φράνκο). Σήμερα σε μια εποχή αποβλάκωσης και όχι ταξικού αλλά εξουσιαστικού μίσους από τον ίδιο το λαό, η ανάγκη αντιμετώπισής τους φαντάζει τεράστια. Το κίνημα των αγανακτισμένων όσο συντηρεί την υιοθέτηση αόριστων συνθημάτων απέναντι στο πολιτικό σκηνικό και το σε αρκετές περιπτώσεις eurovisionιακό κλίμα δεν νομίζω ότι πλήττει το σύστημα.Αυτό γίνεται αντιληπτό και από τη στήριξη των αστικών ΜΜΕ στην κίνηση αυτή. Το σύστημα τρέμει όταν υπάρχει ιδεολογική βάση που οδηγει στην αγανάκτιση. Παρά ταυτα οι διάφορες μορφές αυτοοργάνωσης που αναπτύχθηκαν καθώς και η ανοιχτή συνέλευση θα μπορούσαν να προσδώσουν ένα κίνητρο γνήσιας εξέγερσης λαού με στόχους και συγκεκριμένη κατεύθυνση από τη στιγμή που η τεράστια μάζα κινητοποιήθηκε. Αν και τέτοιου είδους κινήσεις είναι εγγενώς συνδεδεμένες με το εξεγερσιακό κλίμα και δε γίνονται κατά παραγγελία των υποψήφιων επαναστατών...
Έχεις το πινέλο και τα χρώματα σου, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα... Νίκος Καζαντζάκης