Λοξοδρόμηση

Άνθρωποι,
πνίγονται στις σταγόνες του καθημερινού ιδρώτα τους
Φοβούνται,
το κουδούνισμα των κλειδιών στις σκουριασμένες πόρτες
Δε μιλούν,
για το πως σκαρφάλωσαν οι ρυτίδες στο πρόσωπό τους, πρόωρα, χωρίς ενοχή,
Απλώς ακούν,
γνέφοντας καταφατικά αλυσοδένουν την ιαχή του εσωτερικού τους ουρλιαχτού

Φιλάνθρωποι,
σε γυαλιστερά κλουβιά μοιράζουν ναρκωτικά ευτυχίας στους φτωχούς
Στο δρόμο,
δίπλα σε αγάλματα παγκακίων και εκκλησίες του δήμου απόρων, ο πολιτισμός μας
Βλέπουν τη θλίψη,
μονάδα μέτρησης το τετραγωνικό του διαμερίσματος, του υπαλληλικού γραφείου
Στο φανάρι,
έχει κολλήσει το κόκκινο εδώ και χρόνια, αντί στο χρώμα της ψυχής

Υπάνθρωποι,
φλερτάρουν με την ποινικά κολάσιμη αλήθεια
Καταζητούνται,
από μια πεσμένη ασπίδα και ένα κέρινο σπαθί, που λιώνει μέρα με τη μέρα
Σταυρώνονται,
από εκατομύρια ράσα και εκπροσώπους θρησκειών σε μικρόφωνα ναών
Μα σκέφτονται,
χωρίς κατευθυντήριες γραμμές και σύνορα, χωρίς προυποθέσεις και χάρτες διανόησης

Ανάμεσα τους εγώ, εσύ, αυτός,
συνθέτουμε το εμείς, την προσωπική αντωνυμία που πάντα φόβιζε
Αυτούς, που αρέσκονται στην εξουσιαστική αυταπάτη
Όμως μαζί, μορφοποιώντας τη γροθιά της προσδοκίας
ίσως μεθύσουμε και πάλι από την αίγλη της ουτοπίας...

Μην κρύβεσαι, τους συμφέρει...

Κρύβονται. Όλοι κρύβονται. Τονίζω και πάλι εύχομαι να μην είναι η πανελληνιακή μου τρέλα που με κάνει να έχω αυτή την άποψη, αλλά μου φαίνεται ότι η απαραίτητη ορθή γωνία που πρέπει να σχηματίζει το κεφάλι με το λαιμό ώστε κάποιος να λέγεται περήφανος άνθρωπος, έχει φτάσει λιγότερο από τριάντα μοίρες. Σκυμμένα κεφάλια και υποταγμένες συνειδήσεις παντού.
Και σε παλιότερες αναρτήσεις τα ίδια έγραφα. Για ανθρώπους που κρυβόντουσαν. Μόνο που αυτοί κρυβόντουσαν για χρόνια στο μικροαστισμό τους, στην αναζήτηση του υλικού πλούτου, στην επιδίωξη της επίτευξης του μέγιστου καπιταλιστικού ιδανικού "Να γίνω καπιταλιστής", στο θάμπωμα από το γυαλιστερό, στο θαυμασμό του πρόσκαιρου, στην ακρόαση του εύπεπτου, στο μαλλί του κομμωτηρίου και στα κυβικά του αυτοκινήτου. Όμως αυτή η κουφάλα η κρίση φάνηκε πως κάτι άρχιζε να αλλάζει. Έγινε λόγος για κρίση αξιών, προτύπων και τρόπου ζωής. Ο κομφορμιστικός ανεμοστρόβιλος του συστήματος που επι χρόνια ρουφούσε ανθρωπάκια σταμάτησε. Λίγα τα μποφόρ σε περιόδους οικονομικής ύφεσης και αστικών πολιτικών αδιεξόδων. Φάνηκε λοιπόν πως στα συντρίμια του απερχόμενου μεταπολιτευτικού τυφώνα οι πληγέντες άρχιζαν να ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους. Το εφαλτήριό τους αυτή τη φορά όμως δεν ήταν οι αποβλακωτικές παροχές του συστήματος αλλά ο γνώμονας της κρίσης τους και του μυαλού τους. Τα θέατρα γέμισαν, οι βιβλιοθήκες ξεσκονίστηκαν και τα πόδια ξανάβγαλαν κάλους από τη διαδηλωτική ψυχεδέλεια.
Αισθάνομαι όμως ότι αυτός ο αγωνιστικός παλμός των τελευταίων μηνών έχει ακουμπίσει λίγο στο μαξιλάρι της αγανάκτησης χωρίς να κάνει τόσο αισθητή την παρουσία του. Το σύστημα διαθέτει μηχανισμούς αντεπίθεσης και αυτό αντικατροπτίζεται στη σύνθεση της φασιστοφιλελεύθερης κυβέρνησης που παρελαύνει στις τηλεοπτικές οθόνες, κάνοντας μας να παρακαλάμε ότι έχουμε μυωπία και δεν είναι αλήθεια το αντικρυζόμενο θέαμα. Ο αυξανόμενος πεσσιμισμός πρέπει να δώσει τη θέση του στην αντίσταση, την ανυπακοή και την αμφισβήτηση.
EL PUEBLO UNIDO JAMAS SERA VENCIDO!

Ξημερώνει τίποτα

ξημέρωσε
μα ο ήλιος κρύφτηκε
φοβήθηκε να κοιτάξει τους ανθρώπους
καθώς το τεχνητό φως τους τον τύφλωσε

ρυτίδες μωρού
και παιδικό γέλιο υπερήλικα
σουρεαλιστικά μοτίβα
και βρώμικοι δρόμοι πλημμύρισαν τη γη

ποιος ήταν; ο δικηγόρος κάποιος
που μένει; στη βίλα κάπου
τι αγοράζει; τυποποιημένα κάτι
τι όνειρα έχει; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ

ακριβές και λαμπερίζουσες αοριστίες βάζουν σύνορα
στο ποιος είμαι, τι είμαι, που πάω
όμως τα σπάω
κάνω την καρδιά μου κολεκτίβα και αφήνω χιλιάδες συναισθηματικά ενδεείς να γευτούν τους πλούσιους καρπούς της.

η λάθος νότα στο κομμάτι
η ξεχασμένη λέξη στο ποίημα
το παράταιρο χρώμα στην εικόνα
πρέπει να γυρίσουν από την εξορία που τις έστειλε η συστημική τελειότητα.

Γιατί είναι η ταυτότητά μου

Αφιερωμένο στο ψέμα

Συχνά κάθομαι και σκέφτομαι το ψέμα, τους ψεύτες και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δείγμα δειλίας, περιορισμένης νοημοσύνης, λαμογιάς, επιφάνειας και πάνω από όλα ακόρεστης βλακείας. Αυτή η ανάρτηση λοιπόν είναι αφιερωμένη στους ψεύτες και τις ψεύτρες. Εκατοντάδες αγοράκια παριστάνουν τους ήρωες μπροστά στα κορίτσια τους και εκατοντάδες γυναικούλες αναγάγουν το ψέμα σε τρόπο ζωής χάνοντας το νόημά της. Όμως το ψέμα είναι σαν την αρρώστεια του AIDS. Μπορεί κάποιος να έχει για χρόνια τον ιό και να μην το γνωρίζει όμως δίχως αμφιβολία η ασθένεια κάποτε θα κάνει ορατά τα συμπτώματά της. Οι ψεύτες-ψεύτρες λοιπόν είναι καταδικασμένοι να εγκλωβίζουν τη ζωή τους σε μικρά κατασκευάσματα της φαντασίας τους ή να φυλακίζουν την αλήθεια στο μυαλό τους. Όμως ιδιάζον χαρακτηριστικό της αλήθειας είναι ότι είναι δραπέτης. Ξετρυπώνει από τα κάγκελα και σπάει τα δεσμά της. Είναι η στιγμή που απόκαλύπτεται. Είναι στιγμή ανακούφισης, αγαλίασης για τον αδικημένο, προδωμένο ή ό,τι άλλο αλλά και λύπης για την κατάντια του αδικήσαντα. Γιατί είναι πράγματι κατάντια. Ακόμη και αυτοαποκαλούμενοι επαναστάτες έφηβοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ψεύτες όταν τους λείπει το ψάξιμο, ο προβληματισμός. Είναι εύκολο να παρουσιάζεσαι σαν κάτι, αλλά όταν αυτό το κάτι δεν το γνωρίζεις και δεν το πιστεύεις δεν είσαι τίποτε άλλο παρά ψεύτης ή ψεύτρα και είναι σίγουρο ότι θα το εγκαταλείψεις. Πολλές φορές το ψέμα αφορά ασημαντότητες ή περιορίζεται στη μία φορά. Τότε κάλλιστα δίνεται το ελαφρυντικό της άσχημης ψυχολογίας τη δεδομένη στιγμή, του λάθος χειρισμού μιας κατάστασης, της παιδικής αθωότητας. Το συστηματικό όμως ψέμα είναι χαρακτηριστικό των λαμόγιων. Η πρακτική εφαρμογή ενός ψέματος είναι σαν τη σεξουαλική επαφή με μία ιερόδουλη. Ο πελάτης θεωρεί πως έχει καλύψει την ανάγκη του όμως συναισθηματικά είναι κενός και αφάνταστα μόνος. Οι συστηματικοί λοιπόν ψεύτες είναι καταδικασμένοι να μένουν μόνοι μα τελείως μόνοι. Να χτίζουν εικονικές σχέσεις, να δημιουργούν ψεύτικες φιλίες θάβοντας κοντινά τους πρόσωπα, να απομακρύνονται από κάθε τι αληθινό και να ταυτίζονται με το πριθώριο.
Η μουσική και η ποίηση ,ότι πιο αληθινό έχω γνωρίσει, είναι και για αληθινούς ανθρώπους. Δεν ταιριάζει σε ψεύτες-ψεύτρες. Ή μάλλον ταιριάζει στο επίπεδο της ψευτοκουλτούρας και ψευτοδιανοουμενισμού που κρύβει δόλο. Γι αυτό μακριά από μας ψεύτες ψεύτρες και ότι συντηρεί το συνάφι σας... Με αληθινούς ανθρώπους κάτι αλλάζει... Ιριδίζουν τα όνειρα και γελούν οι αναμνήσεις.
Καληνύχτα...

Εξεγερμένα πρέπει

Αντίθετα σ'αυτούς που σιωπούν
προτάσσω τη φωνή μου
Ενάντια σ'αυτούς που φόρεσαν την επανάσταση σα μπλούζα και ύστερα την πέταξαν
γίνομαι το καλάθι των αχρήστων
Αντίστροφα στο γενικό θέλω του κάποιου
ψάχνω το συκεκριμένο ελπίζω των κάποιων
Κόντρα στα αποσιωπητικά
προβάλλω το ερωτηματικό
Απέναντι στους αφυδατωμένους για εξουσία
παίρνω τη μορφή στεγνού μπουκαλιού
Αντιδραστικά στα ευθύγραμμα μυαλά τους
γίνομαι το σχήμα
Ανατρεπτικά στις άδειες μουσικές
γράφω λάθος στίχους
Επικριτικά ως προς τα σύμβολα
ασπάζομαι ιδέες
Τερμα πια οι προσευχές κι οι λιτανείες
ας γίνουμε ιδέες κι ας βγούμε στις πορείες!

Άλλος είναι ο εχθρός όχι ο ίδιος ο λαός

Όντας μόνο 17, η πολιτική μου απειρία δε μου επιτρέπει να κάνω βαθυστόχαστες εκτιμήσεις και αναλύσεις σχετικά με τα επεισόδια στις 20 του μηνός. Παρ'όλα αυτά προβληματίστηκα αρκετά.
Και ο χώρος της αριστεράς αλλά και της αναρχίας επιδιώκει την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος που έχει στραγγίσει κάθε σταγόνα ανθρωπιάς του σε δάνεια και υποκριτικές συμφωνίες. Το θέμα είναι πώς θα γίνει αυτή η ανατροπή. Το ΠΑΜΕ καλώς ή κακώς θεώρησε ότι όφελος του λαικού κινήματος ήταν η περιφρούρηση της βουλής και η μη ύπαρξη επεισοδίων. Είναι γνωστή η ιδιοκτησιακή του συμπεριφορά έναντι του κινήματος αλλά πέρα από αυτό είχε το άλλοθι της περιφρούρησης του μπλοκ του. Αυτό που είναι όμως τελείως ακατανόητο είναι η δράση των απροσδιόριστων μαυροφορεμένων "επαναστατών" που προξένησαν τη διάλυση της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής διαδήλωσης εξυπηρετώντας τους εξουσιάζοντες και ταυτίζοντας τον εαυτό τους πλήρως με τον όρο προβοκάτσια, αν δεν ήταν όντως επαγγελματίες εκπρόσωποί του. Όλες οι επαναστάσεις αν θυμάμαι καλά έχουν κοινό παρονομαστή τη λαική βούληση και όχι τη δράση 200 από μηχανής θεών που θεωρούν ότι ο καπιταλισμός ανατρέπεται με τη ρήψη πετρών και μολότωφ σε συντρόφους ή μάλλον σε μη εξοπλισμένους ανθρώπους. Σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσα να υποστηρίξω ιδεολογικά και επιχειρηματολογικά μία ομάδα ανθρώπων που τελείως αυταρχικά και πολύ πιο συγκεντρωτικά από τους "σταλινιστές" επωμίζονται στις πλάτες τους τη λαική οργή και τη μορφή έκφρασής της. Το κίνημα μάχεται με τις μάζες αλλά με τις ίδιες τις μάζες. Αλλίως δε λέγεται κίνημα αλλά "ελίτ επαναστατών" ή "κουκουλοφόροι αστυνομικοί στα όπλα" ή "μπαχαλάκηδες". Η ίδια ομάδα λοιπόν, στο χώρο της οποίας υπήρξαν και ελληνικές σημαίες πράγμα περίεργο για αναρχικό μποκ, όπως και στις 5 Μαίου του 2010 κατάφερε να διασπάσει το κίνημα. Η κυριούλα που κατέβηκε πρώτη φορά στο δρόμο γιατί άρχισε να καταλαβαίνει τι εννοούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ με το σύνθημα "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" μάλλον φοβήθηκε και επέστρεψε στον καναπέ της, ο έφηβος που έπεισε τους γονείς του να κατέβει να διαδηλώσει μάλλον θα τα βρει σκούρα την επόμενη φορά, ο εργαζόμενος που θυσιάζει το μισθό του για να αγωνισθεί βλέπει τη δύναμη της απεργιακής κινητοποίσης να χάνεται όταν υποτάσσεται σε 200 άτομα. Ο εξτρεμισμός στα πλαίσια των αγώνων είναι αποδεκτός αλλά από το σύνολο του λαού την κατάλληλη στιγμή και όχι από μια μερίδα αυτοαποκαλούμενων επαναστατών. Η ΑΚ δήλωσε ότι το ΚΚΕ κατέλαβε το πάνω διάζωμα για λόγους τηλεοπτικής και πολιτικής υπεραξίας. Εξίσου όμως περίεργη ήταν στην ανακοίνωσή της ΑΚ και η αναφορά στους τροτσκιστές που δεν είχαν καμία ανάμειξη με τα επεισόδια.
Το ΚΚΕ παρ'όλα αυτα για άλλη μια φορά στράφηκε κατά πάντων δεχόμενο το δώρο των "αντιεξουσιαστών" επιδιώκοντας κομματικά οφέλη και όχι μια ενωτική κίνηση που θα συντρίψει το υπάρχον κράτος και το παρακράτος που συντηρεί. Για άλλη μια φορά μπαίνουν μπροστά τα κομματικά συμφέροντα και γίνεται αντιπαράθεση με τα αριστερά του και όχι με τα δεξιά του.
Χάρηκα πάντως που οι περισσότεροι φίλοι μου πλην ελαχίστων εξαιρέσεων καταδίκασαν την κινηματική αυτή παθογένεια και ταυτίζονται οι απόψεις μας για το πως δίνονται οι μάχες.

Νομιμοποιημένη παρανομία by police...

Διανοητικά νωθροί, ταξικοί προδότες και συνειδησιακοί τεμπέληδες. Εκμεταλλευτές της ανούσιας ιδιότητάς τους, με λεξιλόγιο νηπίου και φιλοδοξίες δικτάτορα. Ένστολα τίποτα, φρουροί των βασιλιάδων, ενσαρκωτές της προβοκάτσιας. Αιχμάλωτοι σε κατασκευασμένα ιδανικά όπως "έθνος, θρησκεία" και υπερασπιστές του κομπλεξισμού τους και της αδιαμφισβήτητης σχέσης τους με την αστική τάξη. Μισαλλόδοξοι , χαιρέκακοι και πάνω απ'όλα διασπαστές του εξεγερσιακού πνεύματος. Ψεύτες, συκοφάντες και εξουσιαστές υπό τις κατάλληλες γι αυτούς συνθήκες. Κυνηγοί μεταναστών και εισπράκτορες μιζών από εμπόρους ναρκωτικών. Αμόρφωτοι οπλοφόροι, με γυμνασμένα μπράτσα και απαίδευτη σκέψη.
Δυστυχώς το όνειρο χιλιάδων μικρών αγοριών να γίνουν αστυνομικοί όταν μεγαλώσουν είναι σκάρτο και λάθος. Όλοι στα παιδικά μας χρόνια προσπαθώντας να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού αναζητούσαμε είδωλα. Ο ένστολος αστυνομικός λοιπόν αντιπροσώπευε το καλό και το δίκαιο. Πρόκειται όμως για μια ακόμη απάτη της κλασικής ελληνικής μικροαστικής οικογένειας εις βάρος των παιδιών της. Ο αστυνομικός δεν πιάνει τους κλέφτες αλλά συνεργάζεται με τα μεγάλα κεφάλια αυτών. Ο αστυνομικός δεν προστατεύει τον πολίτη αλλά τον δέρνει και τον βυθίζει στα χημικά. Ο αστυνομικός δεν αρνείται τον ολοκληρωτισμό και συνεργάζεται με φασίστες. Ο αστυνομικός δεν κατανοεί ότι το εργατικό του ατύχημα διαφέρει των υπόλοιπων επαγγελμάτων και σκοτώνει 16χρονους. Ο αστυνομικός δε νοιάζεται για τη δημόσια τάξη και μετατρέπεται σε σεκιούριτι των πλούσιων ελίτ. Εγκλωβισμένοι στο παιδικό όνειρο της εύκολης επιβολής, οι μπάτσοι με τις πράξεις τους θυμίζουν στους παλαιότερους τη "χρυσή χουντική" επταετία και κάνουν τους νεότερους να φανταστούν το "ελευθεριακό" περιβάλλον της.
Αφορμή του ξεσπάσματός μου αποτελεί η αναίτια προσαγωγή του κολλητού μου σήμερα στην απεργία. Το κάλεσμα των μαθητών ήταν στα Προπύλαια όμως λόγω έλλειψης ενιαίου πανό για όλα τα σχολεία πεταχτήκαμε στη Θεμιστικλέους να αγοράσουμε. Σε κάθε στενό υπήρχαν ασφαλίτες με ασύρματους και ΜΑΤ. Αφού αγοράσαμε τη λινάτσα κατευθυνθήκαμε και πάλι προς τα Προπύλαια. Πίσω λοιπόν από τη βιβλιοθήκη μας σταματήσανε για εξακρίβωση. Είχαμε όλοι ταυτότητες εκτός από το φίλο μου και τίποτα το επιλήψιμο μαζί μας. Παρ' όλα αυτα η μαθητική μας ιδιότητα επέτρεπε στα ένστολα "στρουμφάκια" να μας απειλούν με μαζική προσαγωγή χωρίς να διευκρινήσουν το γιατί, να ελέγχουν τις τσάντες μας χωρίς την ύπαρξη εντάλματος, να ρωτούν ειρωνικά αν έχουμε τα μαντίλια για να κρύβουμε τα κεφάλια μας και να σπάμε τράπεζες και γενικώς να εξωτερικεύουν τη φασιστική νοοτροπία που επικρατεί σε μεγάλο κομμάτι των σωμάτων για να μην πω ταγμάτων ασφαλείας. Ήταν υπερβολικά σωματώδεις και στοιχειωδώς έξυπνοι όπως αρμόζει στο ενάρετο "αξίωμά" τους. Όταν είδαν ότι η προκλητική συμπεριφορά τους δεν μας επηρέαζε και δεν τους δινόταν η δυνατότητα να επισπεύσουν τις διαδικασίες μέσω της πρόκλησης αντίστασης κατά της αρχής αρχίσανε τους τραμπουκισμούς στο φίλο μου για να μπει στο περιπολικό, παρ΄ότι είχαμε εγγυηθεί ότι έρχεται η μητέρα του. Η μητέρα του έφτασε όμως και πάλι φερόμενοι με αγένεια και εξουσιομανία αξιοποίησαν την ατελείωτη βλακεία που υπάρχει κάτω από το κράτος τους για να επιτύχουν μία ακόμη προσαγωγή. Ένα μεγάλο κομμάτι της αστυνομίας είναι λάθος και το κράτος οφείλει να λογοδοτήσει και γι αυτό.
Αξιοσημείωτη ήταν η αρωγή συντρόφων και φοιτητών που βοήθησαν στη λεκτική αντιμετώπιση των εκπροσώπων της εξουσίας. Επίσης χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση μεσήλικης περαστικής που χλεύαζε τα ΜΑΤ που τολμούσαν να τραμπουκίζουν και να συλλαμβάνουν μαθητές.
"Δε μας σταματούν, συλλήψεις δακρυγόνα, νόμος είναι το δίκιο του αγώνα".