Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΕΞΙΑ ΒΡΩΜΑΕΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Με αφορμή την πρωτοφανή αύξηση των εθνικιστικών-φασιστικών τάσεων από τη μεταπολίτευση και μετά, αποφάσισα να κάνω μία έρευνα πάνω στο υγιές και "δημοκρατικό πρόσωπό" της σύγχρονης δεξιάς. Στους λεγόμενους φασίστες με γραβάτες και στον προηγούμενο πολιτικό τους βίο.
Γιώργος Καρατζαφέρης (πρόεδρος ΛΑΟΣ): Από μικρή ηλικία φανέρωσε τις ακροδεξιές του συμπάθειες. Αν και γεννημένος μόλις το 1947, το 1974 εκδίδει τη φιλοβασιλική εφημερίδα <<το στέμμα της δημοκρατίας>>. Ύστερα από έναν κύκλο σπουδών και καλής επαγγελματικής σταδιοδρομίας το 1993 εκλέγεται βουλευτής της ΝΔ. Το 1998 επιχειρεί να δημιουργήσει ένα ενιαίο ακροδεξιό μέτωμο που ονομαζόταν ΝΕΑ ΕΛΠΙΔΑ. Σε αυτό θεωρούσε δεδομένη τη συμμετοχή της Χρυσής Αυγής, ατόμων που ήταν στην ΕΠΕΝ (εθνικιστικό κόμμα που ίδρυσε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όσο βρισκόταν στη φυλακή) καθώς και φιλοβασιλικών. Το εγχείρημα συσπείρωσης της άκρας δεξιάς θα καταφέρει απ'ότι φαίνεται να το πετύχει δύο χρόνια αργότερα με τη διαγραφή του από τη ΝΔ και τη δημιουργία του ΛΑΟΣ.
Μάκης Βορίδης (βουλευτής ΛΑΟΣ): Άλλη μια περίπτωση ενός βαθύ δημοκράτη που ενστερνίζεται τη φράση του Βολταίρου <<διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες>>. Από τα σχολικά του ακόμη χρόνια ηγούταν πανελλαδικά της εθνικιστικής μαθητικής οργάνωσης "Ελεύθεροι μαθητές" προμηνύοντας τη μετέπειτα πορεία του. Τελειώνοντας τη μαθητική του ζωή μπαίνει στην ΕΠΕΝ(εθνικιστικό κόμμα που ίδρυσε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος όσο βρισκόταν στη φυλακή) και διαδέχεται το Νίκο Μιχαλολιάκο σημερινό αρχηγό της χρυσής αυγής στη θέση του γενικού γραμματέα της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Συνεχίζοντας τη δημοκρατική του πολιτική καριέρα ιδρύει τη Φοιτητική Εναλλακτική, ως επικεφαλής της οποίας διαγράφεται από το σύλλογο φοιτητών Νομικής για φασιστική δράση το 1985, ενώ μια χρονιά αργότερα η ΕΦΕΕ θα καταθέσει μήνυση εναντίον του για φασιστική επίθεση εναντίον φοιτητών. Το 1994 δημιουργεί το ελληνικό μέτωπο στο οποίο εντάσσονται πολλά υπολλέιματα της ΕΠΕΝ και ΕΝΕΚ. Σήμερα ο Μάκης βορίδης είναι ένας από τους σχετικά δημοφιλείς βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου με το ΛΑΟΣ.
Νίκος Μιχαλολιάκος (Γενικός Γραμματέας Χρυσής Αυγής): Ένα από τα πιο συζητημένα πολιτικά πρόσωπα. Ο σύγχρονος ενσαρκωτής ναζιστικών ιδεολογιών και πρακτικών στην Ελλάδα ασπάστηκε από πολυ νωρις την ακροδεξιά ιδεολογία. Στα 16 του εντάσεται στην φασιστική οργάνωση 4η Αυγούστου που είχε ιδρύσει ο Κωσταντίνος Πλεύρης το 1960. Επίσης λαμβάνει μέρος στην τοπική αθηναϊκή οργάνωση της ΕΟΚΑ-Β (εθνικιστική ελληνο-κυπριακή οργάνωση). Τον Ιούλιο του 1974 γίνεται η πρώτη του σύλληψη στη διαμαρτυρία έξω από τη βρετανική πρεσβεία για τη στάση της Αγγλίας στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Το Δεκέμβρη του 1976 συλλαμβάνεται ξανά για εξύβριση ξένων δημοσιογράφων που κάλυπταν την κηδεία του Ευ.Μάλλιου (βασανιστή της χούντας) τον οποίο είχε σκοτώσει η 17 Νοέμβρη. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του έρχεται σε επαφή με τη φυλακισμένη ηγεσία της χούντας. Με την αποφυλάκιση του, εντάσεται στις ειδικές δυνάμεις του στρατού απο τις οποίες θα απομακρυνθεί αφού έχει συλληφθεί το 1978 να μεταφέρει όπλα και εκρηκτικά για την εξυπηρέτηση συμφερόντων ακροδεξιάς εξτρεμιστικής οργάνωσης. Επακόλουθα το 1984 εκδίδει το εθνικιστικό περιοδικό "Χρυσή Αυγή" του οποίου την έκδοση θα διακόψει καθώς εντάσεται στην ΕΠΕΝ και με προσωπική εντολή του δικτάτορα Γεώργιου Παπαδόπουλου αναλαμβάνει την ηγεσία της νεολαίας του κόμματος. Το 1985 εγκαταλείπει την ΕΠΕΝ και στις αρχές του 1990 ιδρύει τη χρυσή αυγή της οποίας ηγείται εως και τώρα. Σήμερα ο Νίκος Μιχαλολιάκος μάχεται για τη δημοκρατία που ατιμάζουν οι λαθρομετανάστες εργάτες και εκλέγεται στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας με ποσοστό 5%.
Κωσταντίνος Πλεύρης (Συνεργάτης της χούντας και πατέρας του Θάνου Πλεύρη, βουλευτή του ΛΑΟΣ): Δεν υπάρχει αμφιβολία πως πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους αντισημίτες, ρατσιστές και φασίστες που υπάρχουν στη χώρα μας. Γεννημένος το 1939, το 1960 ιδρύει τη φασιστική οργάνωση 4η Αυγούστου, στελέχη της οποίας υπήρξαν σημαντικές προσωπικότητες της άκρας δεξιάς όπως ο Νίκος Μιχαλολιάκος και ο εν ενεργεία βουλευτής της ΝΔ και τέως υφυπουργός κ.Κιλτίδης. Στη διάρκεια της χούντας διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή Γενικής μορφώσεως του αρχηγείου στρατού όπου δίδασκε κοινωνιολογία και προπαγάνδα. Επίσης, διορίστηκε καθηγητής στις Σχολές Αστυνομίας Πόλεων και Χωροφυλακής καθώς και σύμβουλος του Αρχηγείου Στρατού. Ήταν στενός συνεργάτης και κουμπάρος του Ι. Λαδά και διορίστηκε, επί υφυπουργίας του, γραμματέας του ιδιαίτερου γραφείου του. Επίσης έδρασε και ως πράκτορας της ΚΥΠ, γεγονός που αποδέχεται και ο ίδιος, με αντικείμενο τους Έλληνες μετανάστες στη Δυτική Ευρώπη, "προκειμένου να διαπιστωθεί από το τότε καθεστώς η ύπαρξη, η οργάνωση και ο τρόπος δράσης της αντιδικτατορικής δράσης τους στο εξωτερικό". Αργότερα σε κάποια δικαστική απόφαση υπέρ του αποδείχθηκε ότι κατά την περίοδο της χούντας επικοινωνούσε με ιταλικές νεοφασιστικές ομάδες, όπως οι Ordine Nuovo και Avanguardia Nazionale. Το 1999 ο Πλεύρης ιδρύει το εθνικιστικό κόμμα "Πρώτη Γραμμη" το οποίο θα συνεργαστεί στις εθνικές εκλογές με το "Ελληνικό μέτωπο του Μάκη Βορίδη και κάποια μέλη της Πολιτικής Άνοιξης του Αντώνη Σαμαρά δίχως να έχει επιτυχία.Για τις απόψεις του, ο Κώστας Πλεύρης έχει χαρακτηριστεί, ακόμη και από εφημερίδες του συντηρητικού πολιτικού χώρου, ως "ναζιστής", "πατέρας του ελληνικού νεοφασισμού" και "θεωρητικός του φασιστικού χώρου".Στο βιβλίο του Οι Εβραίοι - Όλη η αλήθεια, καταφέρεται με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, όπως "υπάνθρωποι", εναντίον των Εβραίων. Εξαιτίας του βιβλίου αυτού, οδηγήθηκε στο εδώλιο, μετά από βούλευμα εισαγγελέα, με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο. Η επέμβαση του εισαγγελέα είχε γίνει μετά από αναφορά στελεχών του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη δίκη αυτή καταδικάστηκε (13/12/2007) πρωτόδικα σε φυλάκιση, ενώ αθωώθηκε στο Εφετείο. Σήμερα ο Κωσταντίνος Πλεύρης αρκετά συχνα παρελαύνει από τις τηλεοπτικές μας οθόνες ενώ το καμάρι του Θάνος Πλεύρης είναι βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου με το ΛΑΟΣ.

Είναι ευκόλως κατανοητό ότι όλοι αυτοί που επικαλούνται το εθνικό συμφέρον και τη λαϊκή ευημερία είναι εξαιρετικοί ψεύτες και άσπονδοι εχθροί της δημοκρατίας. Το ζήτημα είναι σε μια περίοδο υλικής αλλά και πνευματικής ένδειας να μην αναζητηθεί καταφύγιο στις απάνθρωπες και καταστροφικές ιδεολογίες τους που έχουν κριθεί από την ιστορία γιατί θα υπάρξει ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Δεν υπάρχουν λαθραίες ψυχές...

Τους είπαν δολοφόνους, πράκτορες, ταραξίες της κοινωνικής ομαλότητας. Εγώ τους λέω ανθρώπους. Με καλά και κακά χαρακτηριστικά όπως όλοι μας. Η μόνη τους διαφορά με εμάς είναι ότι είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε ένα κομμάτι του πλανήτη όπου οι συνθήκες ζωής είναι τρισάθλιες.
Οι μετανάστες ερχόμενοι στη χώρα μας έχουν βιώσει απίστευτες καταστάσεις. Βομβαρδισμούς, πείνα, φυσικές καταστροφές. Με μόνη περιουσία ένα σακίδιο με βρώμικα ρούχα και οδηγό το όνειρο μιας αξιοπρεπούς ζωής, επιδιώκουν την είσοδο στην Ευρώπη για να ζήσουν σαν τους ''πολιτισμένους''. Ναι ναι αυτούς που τόσο εύκολα αποκαλούν λαθραίες τις ψυχές των μεταναστών. Σύγχρονοι δούλοι αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα γιατί έκαναν ένα τεράστιο έγκλημα. Γεννήθηκαν στις περιοχές που η Δύση αποφάσισε ότι θα ισοπεδώσει καλλιεργώντας μιλιταριστικές, επεκτατικές και εθνικιστικές ιδεολογίες. Πρόκειται για ένα απλό παιχνίδι του οποίου πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι.
Από την άλλη εμείς. Γεννιόμαστε στην Αθήνα έχοντας όλες τις ιατρικές φροντίδες από μικρή ηλικία. Στα πέντε μας απολαμβάνουμε τέτοια αφθονία παιχνιδιών που τα μισά αναγκαζόμαστε να τα πετάξουμε. Στα δέκα είμαστε κάτοχοι όλων των απαραίτητων γκάτζετ που πρέπει να έχει ένας πολίτης του δυτικού κόσμου. Στα δεκαοχτώ μαζί με το δίπλωμα αγοράζουμε και αυτοκίνητο γιατί οι συγκοινωνίες δεν είναι του επιπέδου μας. Αφού εξασφαλιστούμε επαγγελματικα έχουμε την πολυτέλεια αγοράς ακινήτων. Αν δράσουμε βρώμικα και ανέβουμε ταξικό επίπεδο δε θα περιοριστούμε στο ένα. Ούτε σε κάτι απλό. Η πισίνα και το ακριβό αυτοκίνητο θα γίνουν αναμφισβήτητα τεκμήρια της ταυτότητάς μας. Αφού αποκτήσουμε παιδιά θα φροντίσουμε να τα στείλουμε σε κάποιο κολλέγιο ώστε να ανήκουν στην καλή κοινωνία και να μην έρχονται σε επαφή με τα χαμηλότερα στρώματα και τους βρώμικους μετανάστες. Κάπου κάπου κάποιοι από δαύτους θα αρχίσουν να οργανώνουν πορείες και να κάνουν καταλήψεις στη Νομική ταράζοντας τη γαλήνια ζωή μας. Τότε θα πάρουμε τηλέφωνο τους καναλάρχες και τους εκδότες ώστε να δώσουν βήμα στις τόσο βολικές για εμάς ακροδεξιές παρατάξεις ώστε να προσπεράσουμε και αυτό το μικρό εμπόδιο του ονείρου για μια ισάξια ζωή.
Η απειλή δε βρίσκεται σε σημαδεμένους από τη μοίρα ανθρώπους αλλά σε ευνοημένους από τη μοίρα ανθρώπους. Θέλω να πιστεύω ότι ο στίχος του Ελύτη ''το αλλιώτικο και το απ' αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι'' θα διαψευθεί από τις συνειδήσεις μας...

Το φίδι βγαίνει από την τρύπα του...

O φασισμός είναι «κίνημα της αντεπαναστατικής απελπισίας». Ενα κίνημα που εκφράζει τους «τρελαμένους από την κρίση μεσοαστούς» που αναζητάνε να πατήσουν αυτούς που θεωρούν ότι βρίσκονται από κάτω τους –την εργατική τάξη. Aυτό το κίνημα γίνεται ο «πολιορκητικός κριός» στα χέρια της άρχουσας τάξης.

Λέων Τρότσκι

Όταν η ανθρώπινη αμβλύνοια αναπαράγεται μαζικά και επικίνδυνα, η παραπάνω εικόνα αντικατοπτρίζει τα μικρόνοα αποτελέσματά της.
Οι παππούδες μας σκοτώνονταν από γερμανοτσολιάδες και εμείς ακόμη και σήμερα απειλούμαστε από αυτούς. Αίσχος και ντροπή για την ύπαρξη των νεοναζί και των εθνικιστικών-φασιστικών ιδεών που αναβιώνουν στο όνομα της τσαλαπατημένης τιμής και ζωής του μέσου ανθρώπου.
Δεν είμαι ρομαντικός ουτοπιστής και επαναστάτης. Είμαι απλά άνθρωπος. Γελάω, δακρύζω, πονώ, συμπονώ, αγωνίζομαι, ελπίζω, ονειρεύομαι, λυπάμαι. Δεν έχω ανάγκη κανένα φασίστα να μου υποδείξει τι πρέπει να κάνω.
Το φίδι ύστερα από χρόνια βγαίνει από την τρύπα του γεννώντας πολλά χρυσά αυγά. Πατώντας στο μόχθο και τις δυσκολίες της ζωής που επέβαλλε ο σύγχρονος ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς στον απλό πολίτη αποτελεί τη βασική πηγή βάναυσου μίσους και απαράμιλλης οργής ως προς τις μειονότητες και το διαφορετικό. Κατ' αυτόν τον τρόπο διαιρεί τις λα'ι'κές μάζες μετατρέποντας τον εαυτό του σε όργανο επιβολής της εκάστοτε εξουσίας.
Τώρα ο στόχος του είναι οι αλλοεθνείς. Όταν τελειώσει με αυτούς θα τα βάλει με τα άτομα με αναπηρίες ή με τους ομοφυλόφυλους ή με τους καρκινοπαθείς ή με τους τοξικομανείς ή με εσένα.
Ούσα απούσα η πνευματική ηγεσία της χώρας πρέπει όλοι να σκεφτούμε και να αναλογιστούμε τι σημαίνει φασισμός. Πρέπει όλοι να πάψουμε να είμαστε απρόσωπα κοστούμια, να πάψουμε να αξιολογούμε τα όνειρα σε χρήμα, να θυμηθούμε την ομορφιά της αισθαντικότητας, να διεκδικούμε και όχι να εκδικούμαστε, να μειώσουμε κάθε είδους απολυτότητα και γενικώς να μάθουμε επιτέλους να ζούμε...
Όχι άλλη σιωπή... οι γλώσσες μας δεν κόβονται και τα μυαλά μας δε χωράνε σε κλουβιά. Αυτό θα το επαληθεύσουμε με τη φωνή μας και την καθαρή μας συνείδηση...

ΣΧΗΜΑ ΟΞΥΜΩΡΟ...

Η ώρα ήταν 21:00. Είχε τελειώσει η παράσταση που μόλις είχα παρακολουθήσει μα στους κρύους και απρόσωπους δρόμους της Αθήνας άρχιζε μια άλλη. Μία παράσταση καλά σκηνοθετημένη.
Το φως μιας λαόφιλης και φιλάνθρωπης τράπεζας στην οδό Σταδίου φώτιζε τα κουρνιασμένα κορμιά τριών απόρων που αποφάσισαν να περάσουν το βράδυ τους στα σκαλάλια της εισόδου της. Τι ειρωνεία σκέφτηκα... Τρία πρόβατα κοιμούνται έξω από το σπίτι του λύκου.
Πλησίασα και άφησα μερικά χρήματα στο χάρτινο κουτάκι τους. Ένα πρόσωπο ταλαιπωρημένο μα αγνό, ξεπρόβαλλε από την τυλιγμένη κουβέρτα ψελλίζοντας ένα ''ευχαριστω''.
Κατά τη διάρκεια της επιστροφής μου αναρωτήθηκα πόσοι αφανείς ήρωες θάβονται στη σκιά της καθημερινότητας που μας έχουν επιβάλλει, πόσες ρυτίδες γεννιούνται στα πρόσωπα ανθρώπων λόγω της απληστίας κάποιων άλλων... Μήπως τελικά ακόμη και το γεγονός ότι βοήθησα αυτούς τους ανθρώπους αποτελεί ένα δείγμα συμβιβασμού με τον κόσμο στον οποίον αναγκάζομαι να ζω; Μήπως η ουτοπία μιας αταξικής κοινωνίας στην οποία ελπίζουμε ότι θα βρούμε τη δική μας τάξη ήρθε η ώρα να γίνει πραγματικότητα;

Όχι άλλες ροζιασμένες καρδιές...

Απίστευτο περιστατικό στην εξεγερμένη Αγγλία!

Δεν κρύβω πως επιθυμία μου είναι να ασχοληθώ με τη δημοσιογραφία. Παρακολουθώντας όμως αυτούς που εκπροσωπούν το συγκεκριμένο χώρο αηδιάζω όσο δεν πάει! Κανονικότατα φερέφωνα της εκάστοτε εξουσίας υπερασπίζονται απροκάλυπτα τα συμφέροντά της επικαλούμενοι την ηθική ταξη, την εφαρμογή των νόμων, τη διατήρηση της υποτιθέμενης δημοκρατίας που απολαμβάνουμε... Α Η Δ Ι Α... Όχι άλλους Πρετεντέρηδες, όχι άλλες ξανθιές στις ειδήσεις, όχι άλλη παραπληροφόρηση, όχι άλλες γεμάτες τσέπες εκδοτών και μικρόνοων δημοσιογραφίσκων που εμείς ως στρατιώτες του καναπέ τους στηρίζουμε κάθε βράδυ στις 8.
Ξύπνα βολεμένε μικροαστέ, ξεκούνα! Τα ΑΜΕΑ σου έβαλαν τα γυαλιά. Τα ΑΜΕΑ παρά τα κινησιολογικά τους προβλήματα βγαίνουν να φωνάξουν για το μέλλον των παιδιών σου ενώ εσύ δεν έχεις χωνέψει ακόμα τη γαλοπούλα!
Ένα μάτσο ακριβά κοστούμια διχως πρόσωπα, δίχως συναίσθημα και λογική. Αυτό παρέχει η λαοπλάνα τηλεόραση. Απ' ότι φαίνεται παντού όχι μόνο στη χώρα μας. Γιατί αυτά τα συστήματα αλληλοβοηθιούνται, είναι αδερφάκια, εμείς είμαστε όμως τα παιχνιδάκια τους. Αξιοθαύμαστες οι ερωτήσεις του Άγγλου δημοσιογράφου. Μήπως σας θυμίζουν τις ερωτήσεις ενός συναδέλφου του (Νίκος Μαστοράκης 1973); Μόνο που αυτός δρούσε για χάρη ενός δικτατορικού καθεστώτος. Αλλά τελικα αναρωτιέμαι μήπως βιώνουμε μια δικτατορία που προσπαθούν να της φορέσουν μία μάσκα δημοκρατίας;
Κάθε μέρα λιώνει μπροστά στα μάτια μου αυτό το παγωμένο οικοδόμημα του καπιταλισμού αισθανόμενος τη φλόγα στις ψυχες των ανθρώπων που δεν υποτάσσονται σε κανέναν και δε λογοδοτούν πουθενά!
Υ.Γ.Παιδιά όλοι στον αγώνα της άκρας δεξιάς γιατί τώρα εκτός από τους μετανάστες κινδυνεύουμε έντονα και από τα ΑΜΕΑ!

ΑΗΔΙΑΖΩ...

Μια βραδιά στον Τζίμη...

Σάββατο βράδυ στον Τζίμη Πανούση είναι σαν να δοκιμάζεις να κάνεις bungee jumping. Και στις δύο περιπτώσεις οι παλμοί της καρδιάς χτυπούν σαν τρελοί. Μόνο που στη μία περίπτωση πρόκειται για έκρηξη αδρεναλίνης ενώ στην άλλη για τρελό ξέσπασμα γέλιου...
Λεκτικές ακροβασίες γεμάτες υπαινιγμούς και σάτυρα, παραμόρφωση στον ήχο της κιθάρας που έσειε το πάτωμα, ακατανόητοι στίχοι που τόνιζαν μεγάλες αλήθειες, ενδυματολογικοι πειραματισμοι που έκρυβαν συμβολισμούς και άφθονο γέλιο είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά της παράστασης ενός από τους πιο ανατρεπτικούς και καινοτόμους καλλιτέχνες της χώρας... Ο αιώνιος συνειδησιακός αποστάτης της ψευτοκουλτούρας και της δηθενιάς, πιστός στον καυστικό του χαρακτήρα έκανε και τον κάθε πικραμένο και φοροχτυπημένο Έλληνα να γελά.
Παραθέτω τη μικρή συνέντευξη που του πήραμε με τους φίλους μου μετά την παράσταση εκμεταλλευόμενοι τη μαθητική μας ιδιότητα:
-Πιστεύετε ότι υπάρχει φιλία και ειλικρίνεια στην εποχή μας;
Τ.Π.-Πιστεύω ότι υπάρχουν όλα αυτά μα πάνω απ' όλα αχαλίνωτο sex και προσευχή, γιατι πάνε σε συνδυασμό αυτά τα δύο...
-Ποια είναι η άποψή σας για τις ανθρώπινες σχέσεις στην εποχή μας;
Τ.Π.-Έχω τις καλύτερες απόψεις, αλλα επίσης συμφωνώ να γίνονται διάφορες παρεκκλίσεις με ζώα ώστε να βοηθήσουμε να επεκταθεί η ανωμαλία και στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο...
-Ποιες είναι οι ευχάριστες και ποιες οι δυσάρεστες πλευρές του επαγγέλματός σας;
Τ.Π.-Μόνο δυσάρεστες. Ευχάριστο είναι αυτό που κάνουμε τώρα, που μπορώ και μιλάω με ανθρώπους και ανταλλάσσω απόψεις. Η δουλειά μου είναι πολύ δυσκολη γι αυτό προσπαθώ να αποτρέψω το γιό μου και την κόρη μου να την κάνουν.
-Πόσο σημαντική είναι πιστεύετε η έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση στη πορεία της ζωής μας;
Τ.Π.-Πιστεύω ότι η χειρότερη ξέρα που πρέπει να περάσουμε είναι η υπερπληροφόρηση , το overdose πληροφόρησης. Δηλαδη σε οδηγούνε να μπαίνεις στο ένα site και να βγαίνεις απ'το άλλο. Είναι όλα ένα ψέμα στο διαδίκτυο και μπλέκεις σε ένα κυκεώνα. Νομίζω πως πρέπει να αποφύγουμε την υπερπληροφόρηση.

Καθόλου snob αλλά προσιτός και με αστείρευτο χιούμορ απότελει ένα υπόδειγμα καλλιτέχνη...

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

<<Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει...>>

Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. Αυτό χρειαζόταν. Αυτό έγινε. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 η Ελλάδα δούλος, η Ελλάδα των γηπέδων, η Ελλάδα των realities, η Ελλάδα της σαπίλας και της άκρατης ματαιοδοξίας αντέδρασε. Αντέδρασε για χάρη ενός χαμένου τέκνου της, μιας τσαλαπατημένης αξιοπρέπειάς της και μιας φυλακισμένης ελευθερίας της.

Πριν από δύο χρόνια το χαμόγελο του Αλέξη Γρηγορόπουλου που από εκείνη τη μέρα και μέτα θα παρέμενε μια φωτογραφία στο σαλόνι της μητέρας του ήταν ικανό για να ξυπνήσει το χαμένο εγωισμό του μικροπρεπή Έλληνα. Σε μια κοινωνία που υμνεί τον υλισμό, που συντηρεί τον άρρωστο καπιταλισμό και που δεν έχει μέλλον, ο Αλέξης μέσω του θανάτου του έγινε ο γιος κάθε 50άρη, ο φίλος κάθε 15χρονου, η έμπνευση κάθε καλλιτέχνη, το κίνητρο κάθε εξεγερμένου, ο κόμπος στο στομάχι του κάθε εξουσιάζοντα. Όλη η χώρα εκείνη την περίοδο ήταν κινητοποιημένη άσχετα αν αργότερα της φόρεσαν την ταμπέλα της μειοψηφίας και των κουκουλοφόρων. Η μαθητική κοινότητα έκανε καταλήψεις όχι επείδη η τυρόπιτα είναι τρίγωνη αλλά επειδή ένας κρίκος της αλυσίδας της έλειπε. Πλήθος μαθητών κατέβαινε στο κέντρο για να αλλάξει τον κόσμο και να καθορίσει το μέλλον που σχεδιάζουν άλλοι αντί γι αυτούς. Οι φοιτητές πρωτοπόροι στον αγώνα έδιναν το πιο βροντερό παρόν στις πορείες και τους δρόμους. Οι μεσήλικες και οι αφανείς ήρωες της γενιάς του πολυτεχνείου στήριζαν με τον πιο εμφανή τρόπο την εξέγερση και την καθολική ρήξη με την εξουσία-δολοφόνο του Καραμανλή. Η παραγκωνισμένη τρίτη ηλικία στο όνομα του νεκρού Αλέξη κατέβηκε στους δρόμους και αποτέλεσε το πιο εύκολο θύμα σύλληψης των ρωμαλαίων ματατζήδων. Ο καλλιτεχνικός κόσμος άνθησε τραγουδώντας, ζωγραφίζοντας και παίζοντας θέατρο τα όνειρα του φίλου μας.

Κι όμως όλοι αυτοί είναι αλήτες! Με ποιο δικαίωμα σκέφτονται, με ποιο δικαίωμα αντιδρούν, με ποιο δικαίωμα καίνε το χριστουγεννιάτικο κατασκεύασμα που θρέφει την υπεροψία και τον μικροαστισμό μας; Αναρωτιούνταν τα ΜΜΕ.

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 ήμουν 15 χρονών όπως και ο Αλέξης. Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 έκανα όνειρα όπως και ο Αλέξης. Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 γιόρταζα με φίλους όπως και ο Αλέξης. Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 άκουγα punk μουσική όπως και ο Αλέξης. Αν είμαι λοιπόν τόσο επικίνδυνος για το σύστημα σας δολοφονήστε με όπως τον Αλέξη...

Αλέξη το όνομά σου πάντα θα κλωτσάει την εικονα του πιο συμβιβασμενου εαυτού μου... Δεν ξεχνώ φίλε...