Δεν υπάρχουν λαθραίες ψυχές...

Τους είπαν δολοφόνους, πράκτορες, ταραξίες της κοινωνικής ομαλότητας. Εγώ τους λέω ανθρώπους. Με καλά και κακά χαρακτηριστικά όπως όλοι μας. Η μόνη τους διαφορά με εμάς είναι ότι είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε ένα κομμάτι του πλανήτη όπου οι συνθήκες ζωής είναι τρισάθλιες.
Οι μετανάστες ερχόμενοι στη χώρα μας έχουν βιώσει απίστευτες καταστάσεις. Βομβαρδισμούς, πείνα, φυσικές καταστροφές. Με μόνη περιουσία ένα σακίδιο με βρώμικα ρούχα και οδηγό το όνειρο μιας αξιοπρεπούς ζωής, επιδιώκουν την είσοδο στην Ευρώπη για να ζήσουν σαν τους ''πολιτισμένους''. Ναι ναι αυτούς που τόσο εύκολα αποκαλούν λαθραίες τις ψυχές των μεταναστών. Σύγχρονοι δούλοι αντιμετωπίζονται σαν αντικείμενα γιατί έκαναν ένα τεράστιο έγκλημα. Γεννήθηκαν στις περιοχές που η Δύση αποφάσισε ότι θα ισοπεδώσει καλλιεργώντας μιλιταριστικές, επεκτατικές και εθνικιστικές ιδεολογίες. Πρόκειται για ένα απλό παιχνίδι του οποίου πρωταγωνιστές είναι άνθρωποι.
Από την άλλη εμείς. Γεννιόμαστε στην Αθήνα έχοντας όλες τις ιατρικές φροντίδες από μικρή ηλικία. Στα πέντε μας απολαμβάνουμε τέτοια αφθονία παιχνιδιών που τα μισά αναγκαζόμαστε να τα πετάξουμε. Στα δέκα είμαστε κάτοχοι όλων των απαραίτητων γκάτζετ που πρέπει να έχει ένας πολίτης του δυτικού κόσμου. Στα δεκαοχτώ μαζί με το δίπλωμα αγοράζουμε και αυτοκίνητο γιατί οι συγκοινωνίες δεν είναι του επιπέδου μας. Αφού εξασφαλιστούμε επαγγελματικα έχουμε την πολυτέλεια αγοράς ακινήτων. Αν δράσουμε βρώμικα και ανέβουμε ταξικό επίπεδο δε θα περιοριστούμε στο ένα. Ούτε σε κάτι απλό. Η πισίνα και το ακριβό αυτοκίνητο θα γίνουν αναμφισβήτητα τεκμήρια της ταυτότητάς μας. Αφού αποκτήσουμε παιδιά θα φροντίσουμε να τα στείλουμε σε κάποιο κολλέγιο ώστε να ανήκουν στην καλή κοινωνία και να μην έρχονται σε επαφή με τα χαμηλότερα στρώματα και τους βρώμικους μετανάστες. Κάπου κάπου κάποιοι από δαύτους θα αρχίσουν να οργανώνουν πορείες και να κάνουν καταλήψεις στη Νομική ταράζοντας τη γαλήνια ζωή μας. Τότε θα πάρουμε τηλέφωνο τους καναλάρχες και τους εκδότες ώστε να δώσουν βήμα στις τόσο βολικές για εμάς ακροδεξιές παρατάξεις ώστε να προσπεράσουμε και αυτό το μικρό εμπόδιο του ονείρου για μια ισάξια ζωή.
Η απειλή δε βρίσκεται σε σημαδεμένους από τη μοίρα ανθρώπους αλλά σε ευνοημένους από τη μοίρα ανθρώπους. Θέλω να πιστεύω ότι ο στίχος του Ελύτη ''το αλλιώτικο και το απ' αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι'' θα διαψευθεί από τις συνειδήσεις μας...

Το φίδι βγαίνει από την τρύπα του...

O φασισμός είναι «κίνημα της αντεπαναστατικής απελπισίας». Ενα κίνημα που εκφράζει τους «τρελαμένους από την κρίση μεσοαστούς» που αναζητάνε να πατήσουν αυτούς που θεωρούν ότι βρίσκονται από κάτω τους –την εργατική τάξη. Aυτό το κίνημα γίνεται ο «πολιορκητικός κριός» στα χέρια της άρχουσας τάξης.

Λέων Τρότσκι

Όταν η ανθρώπινη αμβλύνοια αναπαράγεται μαζικά και επικίνδυνα, η παραπάνω εικόνα αντικατοπτρίζει τα μικρόνοα αποτελέσματά της.
Οι παππούδες μας σκοτώνονταν από γερμανοτσολιάδες και εμείς ακόμη και σήμερα απειλούμαστε από αυτούς. Αίσχος και ντροπή για την ύπαρξη των νεοναζί και των εθνικιστικών-φασιστικών ιδεών που αναβιώνουν στο όνομα της τσαλαπατημένης τιμής και ζωής του μέσου ανθρώπου.
Δεν είμαι ρομαντικός ουτοπιστής και επαναστάτης. Είμαι απλά άνθρωπος. Γελάω, δακρύζω, πονώ, συμπονώ, αγωνίζομαι, ελπίζω, ονειρεύομαι, λυπάμαι. Δεν έχω ανάγκη κανένα φασίστα να μου υποδείξει τι πρέπει να κάνω.
Το φίδι ύστερα από χρόνια βγαίνει από την τρύπα του γεννώντας πολλά χρυσά αυγά. Πατώντας στο μόχθο και τις δυσκολίες της ζωής που επέβαλλε ο σύγχρονος ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς στον απλό πολίτη αποτελεί τη βασική πηγή βάναυσου μίσους και απαράμιλλης οργής ως προς τις μειονότητες και το διαφορετικό. Κατ' αυτόν τον τρόπο διαιρεί τις λα'ι'κές μάζες μετατρέποντας τον εαυτό του σε όργανο επιβολής της εκάστοτε εξουσίας.
Τώρα ο στόχος του είναι οι αλλοεθνείς. Όταν τελειώσει με αυτούς θα τα βάλει με τα άτομα με αναπηρίες ή με τους ομοφυλόφυλους ή με τους καρκινοπαθείς ή με τους τοξικομανείς ή με εσένα.
Ούσα απούσα η πνευματική ηγεσία της χώρας πρέπει όλοι να σκεφτούμε και να αναλογιστούμε τι σημαίνει φασισμός. Πρέπει όλοι να πάψουμε να είμαστε απρόσωπα κοστούμια, να πάψουμε να αξιολογούμε τα όνειρα σε χρήμα, να θυμηθούμε την ομορφιά της αισθαντικότητας, να διεκδικούμε και όχι να εκδικούμαστε, να μειώσουμε κάθε είδους απολυτότητα και γενικώς να μάθουμε επιτέλους να ζούμε...
Όχι άλλη σιωπή... οι γλώσσες μας δεν κόβονται και τα μυαλά μας δε χωράνε σε κλουβιά. Αυτό θα το επαληθεύσουμε με τη φωνή μας και την καθαρή μας συνείδηση...

ΣΧΗΜΑ ΟΞΥΜΩΡΟ...

Η ώρα ήταν 21:00. Είχε τελειώσει η παράσταση που μόλις είχα παρακολουθήσει μα στους κρύους και απρόσωπους δρόμους της Αθήνας άρχιζε μια άλλη. Μία παράσταση καλά σκηνοθετημένη.
Το φως μιας λαόφιλης και φιλάνθρωπης τράπεζας στην οδό Σταδίου φώτιζε τα κουρνιασμένα κορμιά τριών απόρων που αποφάσισαν να περάσουν το βράδυ τους στα σκαλάλια της εισόδου της. Τι ειρωνεία σκέφτηκα... Τρία πρόβατα κοιμούνται έξω από το σπίτι του λύκου.
Πλησίασα και άφησα μερικά χρήματα στο χάρτινο κουτάκι τους. Ένα πρόσωπο ταλαιπωρημένο μα αγνό, ξεπρόβαλλε από την τυλιγμένη κουβέρτα ψελλίζοντας ένα ''ευχαριστω''.
Κατά τη διάρκεια της επιστροφής μου αναρωτήθηκα πόσοι αφανείς ήρωες θάβονται στη σκιά της καθημερινότητας που μας έχουν επιβάλλει, πόσες ρυτίδες γεννιούνται στα πρόσωπα ανθρώπων λόγω της απληστίας κάποιων άλλων... Μήπως τελικά ακόμη και το γεγονός ότι βοήθησα αυτούς τους ανθρώπους αποτελεί ένα δείγμα συμβιβασμού με τον κόσμο στον οποίον αναγκάζομαι να ζω; Μήπως η ουτοπία μιας αταξικής κοινωνίας στην οποία ελπίζουμε ότι θα βρούμε τη δική μας τάξη ήρθε η ώρα να γίνει πραγματικότητα;

Όχι άλλες ροζιασμένες καρδιές...

Απίστευτο περιστατικό στην εξεγερμένη Αγγλία!

Δεν κρύβω πως επιθυμία μου είναι να ασχοληθώ με τη δημοσιογραφία. Παρακολουθώντας όμως αυτούς που εκπροσωπούν το συγκεκριμένο χώρο αηδιάζω όσο δεν πάει! Κανονικότατα φερέφωνα της εκάστοτε εξουσίας υπερασπίζονται απροκάλυπτα τα συμφέροντά της επικαλούμενοι την ηθική ταξη, την εφαρμογή των νόμων, τη διατήρηση της υποτιθέμενης δημοκρατίας που απολαμβάνουμε... Α Η Δ Ι Α... Όχι άλλους Πρετεντέρηδες, όχι άλλες ξανθιές στις ειδήσεις, όχι άλλη παραπληροφόρηση, όχι άλλες γεμάτες τσέπες εκδοτών και μικρόνοων δημοσιογραφίσκων που εμείς ως στρατιώτες του καναπέ τους στηρίζουμε κάθε βράδυ στις 8.
Ξύπνα βολεμένε μικροαστέ, ξεκούνα! Τα ΑΜΕΑ σου έβαλαν τα γυαλιά. Τα ΑΜΕΑ παρά τα κινησιολογικά τους προβλήματα βγαίνουν να φωνάξουν για το μέλλον των παιδιών σου ενώ εσύ δεν έχεις χωνέψει ακόμα τη γαλοπούλα!
Ένα μάτσο ακριβά κοστούμια διχως πρόσωπα, δίχως συναίσθημα και λογική. Αυτό παρέχει η λαοπλάνα τηλεόραση. Απ' ότι φαίνεται παντού όχι μόνο στη χώρα μας. Γιατί αυτά τα συστήματα αλληλοβοηθιούνται, είναι αδερφάκια, εμείς είμαστε όμως τα παιχνιδάκια τους. Αξιοθαύμαστες οι ερωτήσεις του Άγγλου δημοσιογράφου. Μήπως σας θυμίζουν τις ερωτήσεις ενός συναδέλφου του (Νίκος Μαστοράκης 1973); Μόνο που αυτός δρούσε για χάρη ενός δικτατορικού καθεστώτος. Αλλά τελικα αναρωτιέμαι μήπως βιώνουμε μια δικτατορία που προσπαθούν να της φορέσουν μία μάσκα δημοκρατίας;
Κάθε μέρα λιώνει μπροστά στα μάτια μου αυτό το παγωμένο οικοδόμημα του καπιταλισμού αισθανόμενος τη φλόγα στις ψυχες των ανθρώπων που δεν υποτάσσονται σε κανέναν και δε λογοδοτούν πουθενά!
Υ.Γ.Παιδιά όλοι στον αγώνα της άκρας δεξιάς γιατί τώρα εκτός από τους μετανάστες κινδυνεύουμε έντονα και από τα ΑΜΕΑ!

ΑΗΔΙΑΖΩ...

Μια βραδιά στον Τζίμη...

Σάββατο βράδυ στον Τζίμη Πανούση είναι σαν να δοκιμάζεις να κάνεις bungee jumping. Και στις δύο περιπτώσεις οι παλμοί της καρδιάς χτυπούν σαν τρελοί. Μόνο που στη μία περίπτωση πρόκειται για έκρηξη αδρεναλίνης ενώ στην άλλη για τρελό ξέσπασμα γέλιου...
Λεκτικές ακροβασίες γεμάτες υπαινιγμούς και σάτυρα, παραμόρφωση στον ήχο της κιθάρας που έσειε το πάτωμα, ακατανόητοι στίχοι που τόνιζαν μεγάλες αλήθειες, ενδυματολογικοι πειραματισμοι που έκρυβαν συμβολισμούς και άφθονο γέλιο είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά της παράστασης ενός από τους πιο ανατρεπτικούς και καινοτόμους καλλιτέχνες της χώρας... Ο αιώνιος συνειδησιακός αποστάτης της ψευτοκουλτούρας και της δηθενιάς, πιστός στον καυστικό του χαρακτήρα έκανε και τον κάθε πικραμένο και φοροχτυπημένο Έλληνα να γελά.
Παραθέτω τη μικρή συνέντευξη που του πήραμε με τους φίλους μου μετά την παράσταση εκμεταλλευόμενοι τη μαθητική μας ιδιότητα:
-Πιστεύετε ότι υπάρχει φιλία και ειλικρίνεια στην εποχή μας;
Τ.Π.-Πιστεύω ότι υπάρχουν όλα αυτά μα πάνω απ' όλα αχαλίνωτο sex και προσευχή, γιατι πάνε σε συνδυασμό αυτά τα δύο...
-Ποια είναι η άποψή σας για τις ανθρώπινες σχέσεις στην εποχή μας;
Τ.Π.-Έχω τις καλύτερες απόψεις, αλλα επίσης συμφωνώ να γίνονται διάφορες παρεκκλίσεις με ζώα ώστε να βοηθήσουμε να επεκταθεί η ανωμαλία και στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο...
-Ποιες είναι οι ευχάριστες και ποιες οι δυσάρεστες πλευρές του επαγγέλματός σας;
Τ.Π.-Μόνο δυσάρεστες. Ευχάριστο είναι αυτό που κάνουμε τώρα, που μπορώ και μιλάω με ανθρώπους και ανταλλάσσω απόψεις. Η δουλειά μου είναι πολύ δυσκολη γι αυτό προσπαθώ να αποτρέψω το γιό μου και την κόρη μου να την κάνουν.
-Πόσο σημαντική είναι πιστεύετε η έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση στη πορεία της ζωής μας;
Τ.Π.-Πιστεύω ότι η χειρότερη ξέρα που πρέπει να περάσουμε είναι η υπερπληροφόρηση , το overdose πληροφόρησης. Δηλαδη σε οδηγούνε να μπαίνεις στο ένα site και να βγαίνεις απ'το άλλο. Είναι όλα ένα ψέμα στο διαδίκτυο και μπλέκεις σε ένα κυκεώνα. Νομίζω πως πρέπει να αποφύγουμε την υπερπληροφόρηση.

Καθόλου snob αλλά προσιτός και με αστείρευτο χιούμορ απότελει ένα υπόδειγμα καλλιτέχνη...

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...

<<Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει...>>

Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. Αυτό χρειαζόταν. Αυτό έγινε. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 η Ελλάδα δούλος, η Ελλάδα των γηπέδων, η Ελλάδα των realities, η Ελλάδα της σαπίλας και της άκρατης ματαιοδοξίας αντέδρασε. Αντέδρασε για χάρη ενός χαμένου τέκνου της, μιας τσαλαπατημένης αξιοπρέπειάς της και μιας φυλακισμένης ελευθερίας της.

Πριν από δύο χρόνια το χαμόγελο του Αλέξη Γρηγορόπουλου που από εκείνη τη μέρα και μέτα θα παρέμενε μια φωτογραφία στο σαλόνι της μητέρας του ήταν ικανό για να ξυπνήσει το χαμένο εγωισμό του μικροπρεπή Έλληνα. Σε μια κοινωνία που υμνεί τον υλισμό, που συντηρεί τον άρρωστο καπιταλισμό και που δεν έχει μέλλον, ο Αλέξης μέσω του θανάτου του έγινε ο γιος κάθε 50άρη, ο φίλος κάθε 15χρονου, η έμπνευση κάθε καλλιτέχνη, το κίνητρο κάθε εξεγερμένου, ο κόμπος στο στομάχι του κάθε εξουσιάζοντα. Όλη η χώρα εκείνη την περίοδο ήταν κινητοποιημένη άσχετα αν αργότερα της φόρεσαν την ταμπέλα της μειοψηφίας και των κουκουλοφόρων. Η μαθητική κοινότητα έκανε καταλήψεις όχι επείδη η τυρόπιτα είναι τρίγωνη αλλά επειδή ένας κρίκος της αλυσίδας της έλειπε. Πλήθος μαθητών κατέβαινε στο κέντρο για να αλλάξει τον κόσμο και να καθορίσει το μέλλον που σχεδιάζουν άλλοι αντί γι αυτούς. Οι φοιτητές πρωτοπόροι στον αγώνα έδιναν το πιο βροντερό παρόν στις πορείες και τους δρόμους. Οι μεσήλικες και οι αφανείς ήρωες της γενιάς του πολυτεχνείου στήριζαν με τον πιο εμφανή τρόπο την εξέγερση και την καθολική ρήξη με την εξουσία-δολοφόνο του Καραμανλή. Η παραγκωνισμένη τρίτη ηλικία στο όνομα του νεκρού Αλέξη κατέβηκε στους δρόμους και αποτέλεσε το πιο εύκολο θύμα σύλληψης των ρωμαλαίων ματατζήδων. Ο καλλιτεχνικός κόσμος άνθησε τραγουδώντας, ζωγραφίζοντας και παίζοντας θέατρο τα όνειρα του φίλου μας.

Κι όμως όλοι αυτοί είναι αλήτες! Με ποιο δικαίωμα σκέφτονται, με ποιο δικαίωμα αντιδρούν, με ποιο δικαίωμα καίνε το χριστουγεννιάτικο κατασκεύασμα που θρέφει την υπεροψία και τον μικροαστισμό μας; Αναρωτιούνταν τα ΜΜΕ.

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 ήμουν 15 χρονών όπως και ο Αλέξης. Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 έκανα όνειρα όπως και ο Αλέξης. Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 γιόρταζα με φίλους όπως και ο Αλέξης. Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 άκουγα punk μουσική όπως και ο Αλέξης. Αν είμαι λοιπόν τόσο επικίνδυνος για το σύστημα σας δολοφονήστε με όπως τον Αλέξη...

Αλέξη το όνομά σου πάντα θα κλωτσάει την εικονα του πιο συμβιβασμενου εαυτού μου... Δεν ξεχνώ φίλε...

Παύλο μας άφησες νωρίς...

Παύλο γιατί μας άφησες και μείναμε με τους ανίκανους... Αυτό ήταν το σχόλιο σε ένα βίντεο του Σιδηρόπουλου που είδα πρόσφατα στο youtube. Ισχύει. Ελάχιστα σημερινά ακούσματα είναι ικανά να κάνουν τις τρίχες του χεριού μου να χορεύουν όπως στα τραγούδια του Παύλου. Με τη μουσική του γκρέμιζε τα κάστρα του σύγχρονου καθωσπρεπισμού, κλώτσαγε κάθε παλαιολιθική και βρώμικη αντίληψη, βάσταγε τη σημαία της ροκ μουσικής και ιδεολογίας εκεί που της άξιζε, τρύπωνε στις ανατρεπτικές ιδέες κάθε απεγνωσμένου εφήβου, κράταγε συντροφιά στις ρομαντικές ψυχές, μα πάνω απ' όλα τραγούδαγε τη φυλακή του άσχετα αν πνευματικά ένιωθε ελεύθερος.

ΠΡΕΖΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ, ΜΟΝΟ ΠΟΥ Η ΗΡΩΙΝΗ ΣΚΟΤΩΝΕΙ... Το γνώριζε. Δέσμιος της ελευθερίας του πνίγηκε στο λευκό θάνατο. Δυστυχώς αναζήτησε σε λάθος ατραπούς την αλλαγή του σιχαμερού κόσμου που του έδειχνε επίμονα την πόρτα της εξόδου.

Ίσως η φυγή του ήταν μια ιδιόρρυθμη επανάσταση στη συνείδηση των ακροατών του.

Πρίγκιπα λείπει η αυθεντικότητα σου...