Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

Το χτικιό


Ποιος θα διώξει το χτικιό από την πόλη;
Βάλτε σκιάχτρα στις γωνίες

Τσαλακωμένες ηθικές να πυροβολούν
Ένα κυρτό δέντρο

Πρέπει να γύρει κι άλλο
Πριν προλάβουν να αποδράσουν οι καρποί

Το χτικιό είναι βρώμικο
Και μοιάζει με το δάκρυ που πέφτει στο χώμα

Γίνεται λάσπη
Για να γλιτώσει τη λάσπη που του πετούν

Ποιος κάνει περατζάδα στα απόμερα;
Μη ρωτάς. Κοίτα αλλού.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Το κενό


Τα κενά υπάρχουν για να αποσυμφορούν την ύλη.
Οι ιδέες υπάρχουν για να γεμίζουν τα κενά.

Κι όσοι βουτάνε στο κενό;

Μπουχτισμένοι από την πληρότητα
Ασυγκράτητοι για το όνειρο

Αφήνουν πίσω τους χαρακιές
Ενώ κλωτσάνε το μπροστά με μανία

Ίσως ζήσουν αλλιώς
Ίσως τα καταφέρουν

Ίσως όχι


Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Το κόκκινο δεν έχει αποχρώσεις

Κάποιοι οργανωθήκαμε στην Αριστερά για να αλλάξουμε τον κόσμο. Όχι για να αλλάξουμε την Αριστερά αφήνοντας τον κόσμο απαράλλαχτο. Στην πορεία συνειδητοποιήσαμε ότι υπάρχει και αυτή η περίεργη φυλή συντρόφων και συντροφισσών. Αυτή που όταν συνειδητοποιεί ότι το τέρας είναι πολύ μεγάλο για να το σκοτώσει, ανακαλύπτει μικρά τερατάκια στους διπλανούς της.

Έτσι γεννιούνται μεγαλόστομες κατηγορίες, βαρύγδουπες εκφράσεις, ψεύτικες κριτικές και αλαζονικές συμπεριφορές. Για κάποιους ο συστημικός βασιλιάς επιστρέφει στο θρόνο του και αυτό επιβάλλει στην Αριστερά να επανέλθει στη μίζερη γωνία της. Στη γωνία που αναζητά απελπισμένα κομμουνιστόσημα σε βιβλιογραφίες, ηγέτες σε καθρέφτες ή αγιογραφίες και επιβεβαιώσεις μέσα στη συλλογική διάλυση. Αυτή η Αριστερά προσιδιάζει σε φιλοσοφικό όμιλο ή στην καλύτερη περίπτωση σε αντικαπιταλιστική σέχτα χωρίς πρόθεση συνολικής ανατροπής αλλά μεμονωμένης φυσιογνωμικής αυτοεκπλήρωσης. Πάντως σε τίποτα δεν έχει να κάνει με τη μαζική ριζοσπαστική δυναμική που τρομάζει το βασιλιά. Το βασιλιά που ζει στις τράπεζες, στα ακριβά γραφεία, στα γκλοπς των μπάτσων, στα υγρά κελιά, στα μανουάλια των εκκλησιών και στις άδειες τσέπες των απελπισμένων πολλών.

Οι προϋποθέσεις στις συγκλίσεις, απαιτούν την ύπαρξη των συγκλίσεων. Η ιδεολογική διαπάλη, απαιτεί την ύπαρξη της διαπάλης. Οι νίκες της τάξης μας, απαιτούν την ύπαρξη της τάξης μας.

Μιας τάξης που αναζητεί εναγωνίως πολιτική εκπροσώπηση για να αλλάξει τη ζωή της και αντ’ αυτού αντικρύζει θεωρίες συνωμοσίας, στοχοποιήσεις μεταξύ συντρόφων και διαλυτισμό στις τάξεις των οργανώσεων. Μιας τάξης που βρίσκεται στα όρια του αφανισμού, και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι χρησιμοποιούν τον Λένιν για να την πείσουν ότι ήταν καταδικασμένη στον αφανισμό και όχι για να την πείσουν ότι μπορούσε να τον αποφύγει.

Απέναντι στην αναζήτηση φαντασμάτων υπάρχει η ταξική πάλη. Απέναντι στην αυταρέσκεια του καθρέφτη υπάρχει η αντανάκλαση του φωτός. Απέναντι στις διαχωριστικές της διαίρεσης υπάρχει το ξεκαθάρισμα της πρόσθεσης.

Το χρέος μας δεν είναι ο προσωπικός απολογισμός του γήρατος. Είναι η διαρκής συλλογική νεότητα.

Όποιος δε λογοδοτεί σε αυτήν, δε λογοδοτεί στην τάξη του.

Και είναι σίγουρο ότι κάτι κάνει λάθος.

Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Χωρίς ρήμα

Διαπιστευτήρια, εγγυήσεις, επιβεβαιώσεις. Επιτήρηση, έλεγχος, ταυτοποίηση. Υποψία, το 100, ενοχή. Πόρισμα, μαρτυρία, εικασία. Παρακολούθηση, φάκελος, στοιχεία. Λοξοδρόμηση, παρανομία, προσαγωγή. Κλειστός δρόμος, κλούβα, περαστικός. Μετρό, σεκιούριτι, ελεγκτής. Αυτόματο μηχάνημα, είσοδος-έξοδος, κουδουνάκι στην πόρτα. Προβολέας, ανιχνευτής κίνησης, φωτοκύτταρο. Σειρήνα τη νύχτα, κλειδαριά, πόρτα ασφαλείας. Όνομα στο θυροτηλέφωνο, όνομα στο διαδίκτυο, όνομα στη γειτονιά. Φακός, δελτίο ειδήσεων, αλλοδαπός. Γεωργιανή, Πακιστανός, Αλβανοί. Εξάρχεια, Κυψέλη, Πατήσια. Εμπόριο, διαβούλευση, μίζα. Λέιζερ, πινακίδα, ταχύτητα. Τρέμουλο, μάσκα, πιστόλι. Δύναμη γραφείου, υπογραφές, δακτυλικό αποτύπωμα. Πραγματογνωμοσύνη, στίγμα, κατηγορία. Συναναστροφή, φιλήσυχοι άνθρωποι, ρεπορτάζ. Ποιος, που, πότε. Το πτυχίο, το δίπλωμα, το βραβείο. Η κορνίζα, η χειραψία, το πόστο. Προσφορά, ζήτηση, προστασία. Το δούναι, το λαβείν, η ανισορροπία τους. Το μέτρημα, το χτύπημα στην πλάτη, η προειδοποίηση. Εργοδοσία, λογοδοσία, επιστασία. Το κλιμάκιο, το ταμείο, η σούμα. Το έβερεστ, ο γρηγόρης, τα μικέλ. Το περιπολικό, ο περιπτεράς, η περιέργεια. Το τουτ τουτ, η αναπάντητη, η δημοσκόπηση. Δημοτολόγιο, εορτολόγιο, απουσιολόγιο. Το τυχερό παιχνίδι, η κρατική χρηματοδότηση, η σύμπραξη. Κλήση, πρόστιμο, καταγγελία. Διαγράμμιση, ευθυγράμμιση, υπογράμμιση. Η στροφή, η κίνηση, το μπλοκάρισμα. Το διάγγελμα, η ανακοίνωση, η προσοχή. Η προσβολή, το γκλοπ, το άδειο πορτοφόλι.

Η κυβέρνηση, η αστυνομία, το κράτος.

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Περιορισμός


Συγκεκριμένος χώρος για αόριστο χρόνο.
Τέσσερις τοίχοι, ένα πάτωμα και ένα ταβάνι.

Η οριοθέτηση, το καγκελόφραχτο σύνορο.
Ο φράχτης από την κανονικότητα.

Το κελί μικραίνει χωρίς να μεγαλώνει.
Επιλεκτική αποθήκη εγκλημάτων.

Υγρασία, φωνές, φως απ' το παράθυρο.
Δικηγόροι και κλειδοκράτορες.

Δωμάτιο χωρίς πόρτα. Πόρτα χωρίς έξοδο.
Ένα φύσημα καπνού που νοσταλγεί οξυγόνο.

Tο σωφρονιστικό κατάστημα στάζει ψέμμα.
Ιδρώνουν οι κρατούμενοι, κλαίνε οι γνωστοί τους.

Μια κάμερα ρουφιάνος προσεγγίζει το χώρο.
Επανέκδοση του νόμου 4000.

Γαβγίσματα αντί λέξεων.
Νιαουρίσματα αντί προτάσεων.

Οι από δω και οι απο κει.
Οι μέσα και οι έξω.

Και αυτοί που θέλουν να ζήσουν αλλού;
Μάλλον πέθαναν πάνω στη διαχωριστική γραμμή.








Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Αλλιώτικο

Πυροβολεί η αμηχανία
σε ένα κοίταγμα
αλλιώτικο
παλιό

και ίσως μυρίζει όμορφα
σαν τις κίτρινες σελίδες
σε ένα βιβλίο
με αλλόκοτες εικόνες

ίσως είναι κατασκεύασμα
του μυαλού και των αισθήσεων
ίσως ποίημα
γραμμένο την άνοιξη

πάντως πυροβολεί
αλλά δε σκοτώνει
δίνει ζωή σε νεκρούς
σε γραφεία και αμφιθέατρα

δεν καταναλώνεται
μόνο απολαμβάνεται
δε μοιράζεται
διεκδικείται

δεν το ορίζει το χρήμα
δε μετριέται σε χρήμα
δε συγκρίνεται με το χρήμα
είναι κάτι άλλο

το ξέρουν οι τρίτοι
και οι παλιομοδίτες
οι μουγγοί
αλλά όχι οι κουφοί

είναι μια κραυγή μελωδική
που χάνεται σε ένα σφίξιμο
σε ένα δισταγμό
και ένα τσαλακωμένο συναίσθημα

θα το βρουν κάποτε
θαμμένο σε μια φωνή
σε ένα άγγιγμα
σε ένα λάθος ύφος

τι ωφελεί;
ο λάθος χρόνος
δε γεννά στιγμές
σκοτώνει όνειρα

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Το ταβάνι



Λάθος καιροί, στρεβλές σκέψεις, φοβισμένοι ήρωες. Μια μουντάδα σκορπισμένη σε απλές ασχολίες γεμίζει το χρόνο ανάμεσα σε υποχρεώσεις. Κάποιοι κρεμάνε τις ενοχές τους στο φωταγωγό την ώρα που μοστράρουν μια ψεύτικη περηφάνια στο μπροστινό μπαλκόνι. Ζούνε με την ανάμνηση μιας χαμένης ευκαιρίας και με την απελπισία ότι η επόμενη αργεί να έρθει. Όσο και αν ξέρουν ότι θα έρθει, είναι ακόμη πιο σίγουροι ότι αργεί. Τους το επιβεβαιώνουν αλύπητα κάτι απλήρωτοι λογαριασμοί στο συρτάρι, δύο παλιές προκηρύξεις και ένα σκυλοτράγουδο του απέναντι. Ίσως χρειάζεται ένα ξέσπασμα, όμως έχουν ακόμη τις μελανιές από τα προηγούμενα. Υπάρχουνε λοιπόν αυτοί που αυτοκτονούν για να ζήσουν και αυτοί που ζουν αυτοκτονώντας καθημερινά. Ανάμεσα σε αυτούς στέκουν χαμένοι κάτι τρελοί και αλλοπαρμένοι. Σουλατσάρουνε στα τρένα και γελάνε με τους αγχωμένους και τους απελπισμένους. Είχαν αγχωθεί και απελπιστεί παλιότερα και πλέον συμβιβάστηκαν με την ήττα τους μέσα από μια αλλόκοτη αδιαφορία για τη σκεπή, το κρεβάτι και το φαγητό. Άθλια η Αθήνα. Φιλοξενεί τη φτώχεια σε χαρτόκουτα, την ανασφάλεια σε διαμερίσματα και την οργή σε αναμνήσεις. Την προτιμούσα αφιλόξενη. Και ας καιγότανε που και που. Μάζευε γύρω από τη φωτιά όλες τις καταπιεσμένες φυλές του κόσμου.

Δεν μπορεί να μην το άκουσες. «Τελείωσες». Σε έχουν τελειωμένο. Να σε δέσουν σε μια καρέκλα να τους φέρνεις λεφτά και να πληρώνεσαι με φιλοδώρημα. Να σε καρφώσουν σε ένα καναπέ και να σε περιεργάζονται κριτικές επιτροπές μέσα από την τηλεόρασή σου. Είσαι ωραίος έτσι. Απελπισμένος και νωθρός να ψάχνεις αφορμές να πεις δυο μαλακίες, γιατί «γενικά η κατάσταση δεν παλεύεται». Μια χαρά. Πότε τελειώνει αυτή η αναμονή της ωρίμανσης των συνθηκών; Πριν ή μετά το καλοκαίρι; Για να κανονίσω τις διακοπές μου. Μια μέρα φρίκαρε ο φίλος. Πήγε να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και ήταν κλειδωμένη. Δεν μπορούσε να βγει. Ζούσε ανάμεσα σε ένα ενοχικό φωταγωγό και ένα περήφανο μπαλκόνι. Δεν είχε επιλογές έπρεπε να βουτήξει σε ένα από τα δύο. Ή να βάλει τα καλά του και να πέσει στο δρόμο ή να βάλει τα σκισμένα του και να πέσει στο φωταγωγό. Σκέφτηκε να σπάσει και το ταβάνι μπας και τον απεγκλωβίσει το φως.

Πολύ βαρύς ο ουρανός όμως. Θα πέσει στο κεφάλι του και θα τον σκοτώσει.

Πέρασε η ώρα και σήμερα. Καληνύχτα.