Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Τελικά μυρίζει μπαρούτι εκεί έξω;



Τελικά μυρίζει μπαρούτι εκεί έξω; Εκατομμύρια προλετάριοι οικοδομούν την προσωπική τους αυταπάτη. Σχεδιάζουν την αυτοκτονία τους μέσα από οθόνες τηλεοράσεων. Γραβατωμένοι κλόουν, φιλοχρήματες μάγισσες και τιποτένιοι ιππότες αρπάζουν κάθε γραμμάριο ελπίδας. Σπρώχνουν το διστακτικό μικροαστισμό να κάνει τη βουτιά και να πέσει στο κενό της αφασίας. "Μα είναι ωραία στον παράδεισο" ούρλιαζαν οι Τρύπες. Μόνο που έχει παρεξηγηθεί η έννοια του παραδείσου! Η αλήθεια είναι πως όταν το "πάρτυ" αναμειχθεί με την "πάρτη" του καθενός υπάρχει πρόβλημα. ΠΡΟΣΟΧΗ! αναζήτησε την είσοδο κινδύνου. Ίσως αυτό χρειάζεται στο απέραντο φραουλοχώραφο που λέγεται Ελλάδα. Μια έκρηξη φραουλών. Να γεμίσει ο τόπος κόκκινο. Το κόκκινο της φράουλας, του έρωτα και της επανάστασης. Όχι το κοκκινάκι που έχει το πρόσωπο του Τσε στις επαναστατικές μπλούζες που παράγει "καλοπροαίρετα" ο καπιταλισμός. Αλλά το κόκκινο του πάθους που ξέρει να προσαρμόζεται στις περιστάσεις. Με αυτό το κόκκινο ντύθηκαν τα πλήκτρα του υπολογιστή μου που κουράστηκαν να τα πατάω τόσα χρόνια και έχουν αρχίσει να μη δουλεύουν. Απεργία διαρκείας πλήκτρων. Οι εργάτες κάτι αντίστοιχο; Για κανένα λόγο πρέπει να ωριμάσουν οι συνθήκες και να βγει ο ήλιος της αλλαγής που σίγουρα δεν είναι πράσινος. Λένε πως όταν ο ήλιος δύει τα μελάνια αποκτούν μια φωσφορίζουσα ιδιότητα. Μόνο που τώρα το κράτος παρέχει δωρεάν φακούς γι αυτή τη δουλειά αλλά και λαμπάδες μιας και ήρθε το πάσχα. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια η γιορτή έρχεται ανάποδα. Ξεκινάει από την ανάσταση κάθε φορά που η κυβέρνηση υπόσχεται ανάπτυξη και καταλήγει με σταύρωση του κακομοίρη φορολογούμενου με κάθε λήψη νέων μέτρων. Με λίγα λόγια το θέαμα είναι interactive. Από φέτος συμμετέχουν και οι πιστοί. Οι πιστοί σε εικόνες, ειδήσεις, λεφτά και μεγαλομανία και όχι οι πιστοί στη συλλογική δύναμη του παράξενου σαδομαζοχιστικού όντος που συνηθίζεται να λέγεται άνθρωπος. Γιατί "αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος" σήμερα, όπως έλεγε και ο μεγάλος Τ.Λειβαδίτης ο οποίος είχε το ελάττωμα του αριστερού, πρέπει να πληρώνεις τους φόρους σου, να καρφώνεις το διπλανό σου, να κυνηγάς το μετανάστη, να αποδέχεσαι την επίταξη, να χειροκροτείς την απόλυση και να καταλήγεις με αυτό τον τρόπο να υιοθετείς το σλόγκαν "ζήσε τη στιγμή" που σου πλασάρει η vodafone την οποία έχεις επιλέξει ως εταιρεία κινητής τηλεφωνίας γιατί είναι χορηγός του Ολυμπιακού. Κάπως έτσι το καθημερινό πρόγραμμα τηρείται εις το έπακρον χωρίς καμία απόκλιση από τη βαρετή πλην τίμια καθημερινότητα που εγγυάται υγεία, τάξη και ασφάλεια. Η αλήθεια είναι πως αντικρύζοντας κάποιος την ελληνική σημαία μια ασφάλεια τη νιώθει. Σου λέει, ok είμαστε κράτος και έχουμε σύμβολα τα οποία πρέπει να σεβόμαστε. Μόνο που για μένα σύμβολο είναι και ο Cobain αλλά δεν κρεμάω το πτώμα του στο μπαλκόνι μου. Η επιβαλλόμενη αντικειμενικότητα διαποτίζει το μυαλό, το δέρμα και το υλικό περιβάλλον του φιλήσυχου νοικοκυραίου. Αυτού που δε θέλει να φτάσει στο άκρο να έχει κόκκινη ή κοκκινόμαυρη σημαία αντί της τίμιας και ηρωικής ελληνικής που παράγεται όμως στην Κίνα. Οι μικροαστοί δεν είναι των άκρων. Πιστεύουν πως υπάρχει σε καθετί συμβιβστική λύση όπως πολύ σωστά και τίμια κοροϊδεύει η "αριστερά της ευθύνης". Μπορεί κάποιος δηλαδή να είναι και συνδικαλιστής και εργατοπατέρας που λένε και οι Λουδίας. "Όλα σε ένα νοικοκυρεμένα", λοιπόν, κατά το γνωστό διαφημιστικό της alphabank. Όμως όταν η ρουφιανιά και η υποτέλεια μετατρέπονται σε αριστερή πρόταση, ο απλήρωτος ιδρώτας των εργαζομένων υψώνεται στο τετράγωνο και η σοσιαλδημοκρατία σαν μάνα που καλύπτει τη σκανταλιά του άτακτου γιού από τον αυστηρό πατέρα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σώσει τον καπιταλισμό. Σήμερα απαιτείται λυσσαλέο χτύπημα και κοντράρισμα συνειδήσεων που θα έχουν όμως διαμορφωθεί από τις κωμικοτραγικές υλικές συνθήκες που διαμορφώνονται καθημερινά στο ελληνικό τσίρκο και όχι από την ευφράδεια λόγου του κάθε δημοσιογρφίσκου των δελτίων των 8 που χτίζει καριέρα προσκυνώντας το μεγάλο αφεντικό του θιάσου. Όλοι αυτοί που ρυπαίνουν τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας με το συστημικό τους καυσαέριο πρέπει να χωθούν μια μέρα στη στολή του κακού του κάθε παιδικού παραμυθιού μπας και η επανάσταση ξεκινήσει από τα νηπιαγωγεία. Εκεί τουλάχιστον υπάρχει αντίληψη της διάκρισης μεταξύ του καλού και του κακού χωρίς καμία διάθεση μανιχαϊσμού. Η απλή παρατήρηση των εικόνων κάνει τα παιδάκια να διαλέξουν πλευρά. Ή με τον κακό λύκο ή με τους υπόλοιπους. Εμείς μάλλον φυλακισμένοι στο κελί του διαμερίσματος, του γραφείου, των υποχρεώσεων και των συμβιβασμών συμπεριφερόμαστε ως μύωπες. Μήπως ήρθε η ώρα να φορέσουμε τα γυαλιά;

Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Αντισυστημικότητα και ΣΚΑΙ: μια καραμπινάτη αντίφαση


Κυριακή βράδυ. Γυρίζω από αντιμνημονιακή διαδήλωση στο Σύνταγμα. Φτάνω σπίτι και ανοίγω την τηλεόραση. Στην εκπομπή του περιφερόμενου, από φασιστοκάναλα μέχρι κανάλια στυλοβάτες του καπιταλισμού, δημοσιογραφικού κλόουν Γιώργου Τράγκα φιλοξενούνται τα πρωτοπαλίκαρα της Χρυσής Αυγής μετά τον φύρερ φυσικά: Παππάς, Παναγιώταρος, Κασιδιάρης και Ματθαιόπουλος.
Έκλεισα αμέσως την τηλεόραση. Πριν κάποιους μήνες μπορεί από απλή πολιτική περιέργεια να καθόμουν να δω πώς μια συμμορία νεοναζιστών τοποθετείται σε καίρια πολιτικά προβλήματα και ξεγλιστράει αποκρύπτοντας τις χιτλερικές καταβολές της. Αυτή η περιέργεια όμως έχει φτάσει στο τέλμα της. Η σε καθημερινή βάση ζητιανιά των αυτονόητων ανθρωπιστικών αξιών από μερίδα της αστικής δημοσιογραφίας σε φασίστες καθώς και η ολοφάνερη σύμπνοιά τους σε πληθώρα ζητημάτων μου προκαλεί αηδία. Ερμηνεία λοιπόν δεν επιδέχεται πλέον η γνωστή ναζιστική ρητορεία της Χρυσής Αυγής. Ερμηνεία επιδέχεται η παρουσία της και προβολή της για άλλη μια φορά σε ένα κανάλι το οποίο έχει δήθεν καταγγείλει ως άντρο διαφθοράς. Οι "καθαροί" και "αμόλυντοι" χρυσαυγίτες λοιπόν δεν είχαν κανένα πρόβλημα να μεταπηδήσουν ξανά από τα τηλεοπτικά παράθυρα των παρακμιακών φασιστοκάναλων τύπου kontra και extra στο αστικό ΣΚΑΙ (Σε Κάνω Αντισυστημικό Ίνδαλμα) προκειμένου να κάνουν τις φαντάζομαι βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις τους.
Ενώ λοιπόν κόσμος, συνδικάτα και κομμάτια της αριστεράς διαδήλωναν έξω από το υπουργείο οικονομικών την ώρα που γινόταν η συνομιλία με την τρόικα, ενάντια στην εξαθλίωση και την κατάντια που έχει επιβληθεί από τους "από πάνω" στους "από κάτω", κάποιοι νεοφασίστες, νοσταλγοί του Μεταξά, των ταγμάτων ασφαλείας, της χούντας και του Χίτλερ φόραγαν τις γραβάτες τους για να παρουσιαστούν με μια εκπομπή στα πόδια τους στο ΣΚΑΙ. Η παρουσία τους λοιπόν και η καταφανής στήριξή τους από ένα αστικό μέσο ενημέρωσης είναι αυτό που πρέπει να αναδειχθεί παρά η σχιζοφρένεια των λεγομένων τους. Η χθεσινή εκπομπή αποδεικνύει περίτρανα το πώς ο φασισμός χρησιμοποιείται ως ανάχωμα από την αστική τάξη στην άνοδο των λαϊκών κινημάτων. Όσο ο κόσμος οργανώνεται,εξεγείρεται και συνειδητοποιεί καθαρά το πρόσωπο του υπαιτίου των δεινών του, οι φασίστες θα παρουσιάζονται σε εκπομπές ως η καλύτερη εναλλακτική λύση, θα υιοθετούν το σύνθημα ότι είναι "εναντίον όλων" (παρ'ότι εμφανίζονται κάθε μέρα στα "τσοντοκάναλα της διαφθοράς") και θα προβάλλονται από παντού ως αντισυστημικοί και αδάφθοροι προκειμένου να χτυπηθεί η πραγματική αντισυστημικότητα που κάθε μέρα αγκαλιάζει τις λαϊκές μάζες και τις σπρώχνει σε λύσεις πέραν του καπιταλισμού. Όπως η γερμανική αστική τάξη ανέδειξε τον Χίτλερ στη διάρκεια του μεσοπολέμου έτσι και η αντίστοιχη σύγχρονη ελληνική δείχνει μία τάση συμπάθειας προς τους εγχώριους επιγόνους του "φύρερ" που δεν είναι άλλοι από τους χρυσαυγίτες. Δεν είναι καθόλου τυχαία η χρονική συγκυρία στην οποία οι νεοναζί ξαναεμφανίστηκαν ως θέμα εκπομπής σε "σοβαροφανές" και "αντικειμενικό" κανάλι. Εμφανίστηκαν σε μια περίοδο που το αντιφασιστικό κίνημα οργανώθηκε αυθόρμητα και λειτούργησε δυναμικά σχεδόν παντού. Σε μια περίοδο που η ναζιστική προπαγάνδα έφαγε πόρτα στη Θάσο, στα Χανιά, στην Ξάνθη, στο Λουτράκι, στην Πάτρα, στην Τσαρίτσανη και αλλού, σε μια περίοδο που οργανώθηκε πλήθος αντιφασιστικών πορειών στο κέντρο και σε πάρα πολλές γειτονιές της Αθήνας και σε μια περίοδο που οι φασίστες εκδιώχθηκαν από πολλούς εργατικούς αγώνες και διεδικήσεις. Τόσο οι ίδιοι οι φασίστες, λοιπόν, όσο και ο αστικός πολιτικός κόσμος που τους "κλείνει το μάτι" φοβήθηκαν. Φοβήθηκαν τον κόσμο, το κίνημα και την ανατροπή. Γι αυτό και χθες το βράδυ φασιστοχαριεντίζονταν για ώρα απ'όσο έμαθα στα αστικά σαλόνια του ΣΚΑΙ.
Αυτά. Έτσι για την αποκατάσταση της αντισυστημικότητας, του αντικαπιταλισμού και της ανατροπής.