Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

Από το πεζοδρόμιο στο παλάτι και από το υπόγειο στο ρετιρέ



Ζητιάνοι του αυτονόητου εκλιπαρούν τους ρεαλιστές να γίνουν επαναστάτες. Σηκώνουν τα βρώμικα χέρια τους μπας και ταρακουνήσουν τα βρώμικα μυαλά των διερχόμενων κουστουμιών. Ο ζωτικός χώρος του πεζοδρομίου διαφέρει από αυτόν του παλατιού. Και τους δύο μπορείς να τους διανύσεις αλλά μόνο στον ένα μπορείς να ζητιανέψεις. Αυτός είναι ο κόσμος μας και αυτή είναι η ζωή μας. Μια πεδιάδα ανάμεσα σε βουνά που περιλαμβάνει παλάτια αλλά και παράγκες. Το ανελέητο κυνήγι της κοινωνικής ανέλιξης καθρεφτίζει άριστα την ταξική διάρθρωση των ανθρώπινων σχέσεων και το τσάκισμα της συλλογικής προσπάθειας έναντι της ατομικής επιτυχίας. Η επιτυχία είναι λέξη αμφίσημη και παρεξηγημένη. Σήμερα η επιτυχία είναι δούλος του χρήματος, υπηρέτης του συμφέροντος και υπασπιστής του συστήματος.
Καμια φορά σκέφτομαι πως ο καλύτερος τρόπος απόκρυψης της ιδιοτέλειας είναι η ανιδιοτέλεια. Κοιτάζω όλους αυτούς τους δημοσιογράφους των βραδινών δελτίων που στο όνομα της άκρατης αντικειμενικότητας και μετριοπάθειας καλλιεργούν έναν επικίνδυνο υποκειμενισμό. Αυτόν που συντάσσεται κατά τους ίδιους με το πρέπον και το ορθόν. Το τι είναι πρέπον και το τι είναι ορθό όμως θα ήθελα πολύ να ξέρω ποιος αξιοσέβαστος ανόητος το σκαρφίζεται και το καθορίζει. Τελευταία, σε μια μεγάλη μερίδα του κόσμου έχει μπει η υποψία πως η ανωμαλία του πρέποντος και του ορθού πηγάζει από την άρχουσα τάξη. Δεν τολμούν όμως να το πουν καθώς η Ελλάδα του 2013 θυμίζει το οργουελικό 1984. Ο μεγάλος αδελφός παραμονεύει και ανά πάσα στιγμή μπορεί να επιβληθεί στους απο κάτω. Κάτι τέτοιο άλλωστε συνέβη με τις επιτάξεις των απεργιών των προηγούμενων μηνών αλλά και αυτές που σχεδιάζονται. Ο μεγάλος αδερφός είναι ορατός μόνο μέσα από τις πράξεις του. Σε μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία είναι ομολογουμένως δύσκολο να διεκδικείς. Είναι δύσκολο αυτός που ζει μαζί με άλλους στο υπόγειο της πολυκατοικίας να χαίρεται τον ήλιο όπως ο ένας τυχερός αλλά και "άξιος" που κατάφερε να ζει στο ρετιρέ. Σύγχρονοι εκπρόσωποι του εργασιακού υπογείου, οι καθηγητές δε διστάζουν ταρακουνήσουν τα θεμέλια της πολυκατοικίας. Η αύξηση του ωραρίου, η μείωση των προσλήψεων των αναπληρωτών την ερχόμενη χρονιά καθώς και το προεδρικό διάταγμα που προβλέπει αναγκαστικές μεταθέσεις καθηγητών είναι οι λόγοι που βγάζουν τους καθηγητές στο δρόμο. Στο δρόμο όχι για να ζητιανέψουν το αυτονόητο, ούτε για να συγκινήσουν την κοινή γνώμη αλλά για να διεκδικήσουν το δίκιο τους, ως δυναμικό και αγωνιστικο τμήμα μιας κατασυκοφαντημένης και χιλιοχτυπημένης τάξης. Η αβεβαιότητα του αύριο ανατρέπεται από την αποφασιστικότητα του "τώρα". Ο δρόμος είναι εκεί και περιμένει να τον γαργαλίσουν οι σόλες των παπουτσιών μας. Ο δρόμος δεν "είχε" αλλά "έχει" και "θα έχει" τη δική του ιστορία.
Η κινητοποίηση των καθηγητών είναι μια καλή ευκαιρία αξιολόγησης του επιπέδου της ελληνικής μικροαστικής σαχλαμάρας. Έχω την εμπειρία και ξέρω τι σημαίνει η κοσμοϊστορική φράση "δίνω πανελλήνιες φέτος". Όμως ο υποψήφιος των πανελληνίων πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δίνει τις πανελλήνιες φέτος αλλά όχι για φέτος. Για μια ολόκληρη ζωή. Για να βγεί από το πανεπιστήμιο που θα περάσει και να μπορεί να βρει δουλειά. Και όταν βρει δουλειά να μην είναι υποχείριο του αφεντικού ούτε επιστρατευμένος εργάτης αλλά ένας άνθρωπος που μέσα από τον κοινωνικό του χώρο αγωνίζεται για ένα καλύτερο αύριο. Για να μη ζουν κάποιοι στα παλάτια και κάποιοι στο πεζοδρόμιο, κάποιοι στο υπόγειο και κάποιοι στο ρετιρέ. Ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τους γονείς. Είναι πολύ σημαντικό η όποια κινητοποίηση να μην μετατρέπεται σε ενδοταξική αντιπαράθεση γιατί τότε η μπάλα έχει χαθεί. Βρίσκεται μονομιάς στο ρετιρέ και αν ο ένας και τυχερός που ζει εκεί αποφασίσει να την πετάξει στο πεζοδρόμιο, το πιο πιθανό είναι να ανοίξει τα κεφάλια αυτών που βρίσκονται από κάτω. Η απώλεια ενός κεκτημένου ενός τμήματος της κοινωνίας πρέπει να πονάει την υπόλοιπη όπως πονάει η μάνα βλέποντας το τραυματισμένο της παιδί. Μόνο έτσι η υποψία ότι ευθύνεται η άρχουσα τάξη μετατρέπεται σε σιγουριά και η χρόνια καταπίεση ανάγεται σε ταξική διεκδίκηση.
Αν η πρώτη φράση του κειμένου μετατραπει σε: "Αγωνιστές του αυτονόητου και μη αυτονόητου διεκδικούν απέναντι στους ρεαλιστές σαν γνήσιοι επαναστάστες" τότε θα είμαστε νομίζω σε καλό δρόμο. Σίγουρα στο δρόμο...

8 σχόλια:

  1. Αυτή τη φορά δεν έχω σχόλιο.Μόνο ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και όμως.. στο παλάτι έχει πολλα περισσότερα να ζητιανέψει κανείς. Πέρα από την εικονική επιτυχία των χρημάτων, οι άνθρωποι είναι κατι παραπάνω από φτωχοί..
    Εκπληκτικό το κείμενό σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία συμφωνώ απολύτως. Η υλική αφθονία των ανθρώπων που ζουν στα παλάτια είναι αντιστρόφως ανάλογη της πνευματικής. Ζητιάνοι της ζωής είναι κι αυτοί παρά τις γεμάτες τσέπες τους.
      Σ'ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  3. !...!
    προσυπογράφω!
    προτείνω Ραούλ Βενεγκέμ, Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται, από εκδ. των ξένων.
    καλημέρες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι! Θα περιηγηθώ σύντομα στην πρότασή σου...
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
  4. -παρενθεση. το οτι εσκασαν το θεμα για το οποιο διαμαρτυρονται οι καθηγητες μολις λιγο πριν τις εξετασεις, δεν βαζει κανεναν απ'αυτους σε σκεψεις?
    προφανως εγινε επιτειδες γιατι ηξεραν οτι θα αντιδρασουν και με καποιο τροπο επρεπε να στρεψουν τον υπολοιπο κοσμο εναντιων των εκπαιδευτικων..

    κατα τα αλλα, προσυπογραφω κι γω νικολα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την κυβερνητική αυταρχικότητα πάνε να τη μετατρέψουν σε ενδοταξική αντιπαράθεση εκμεταλλευόμενοι τις πανελλήνιες εξετάσεις. Ο χρόνος δεν είναι καθόλου τυχαίος συμφωνώ...

      Διαγραφή