Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Ε και λοιπόν;

Τίποτα. Μυρίζει κάτουρο η άκρη του δρόμου. Στη γωνία πριν το περίπτερο κοιμάται ένας άνθρωπος. Ο παράπλευρος δρόμος φλερτάρει με την πρέζα και την ενοικίαση πρόσκαιρου ερωτισμού. Λίγο πιο πάνω μπάτσοι κυνηγάνε μετανάστες. Κάπου κάπου υπάρχουν ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια και νοικοκυραίοι που εκτονώνονται στο προ-πο. Στη διασταύρωση βρίζονται ταξιτζήδες για τη σειρά. Δυο κυρίες με τσάντες από τη λαϊκή σιχτιρίζουν τα λαμόγια που κατέστρεψαν τη χώρα. Γρήγορα σπίτι για μαγείρεμα και μεσημεριανό ύπνο. Το βράδυ σαπουνόπερα και μετά ειδήσεις. Φόβος μη χτυπήσει την πόρτα ο διαχειριστής. Στην προσποίηση της απουσίας. Στα σβησμένα φώτα και τη σιωπή. Καμιά φορά το επαναλαμβανόμενο «ενοικιάζεται» δημιουργεί την ασφάλεια της ανεπάρκειας που γίνεται κανονικότητα. «Στεναχωριέμαι αλλά πρέπει». «Νευριάζω αλλά άστο». Ένα σωρό ζευγάρια μάτια αρνούνται το χρώμα τους για την αντανάκλαση της αναμμένης οθόνης στους γυαλιστερούς βολβούς τους. Μα τι νόημα έχει ο ουρανός όταν τα μάτια είναι κλειστά; Τι νόημα έχει το άρωμα όταν η μύτες αποδέχονται την αξία του δακρυγόνου; Τι νόημα έχει η πραγματικότητα όταν τα χέρια που την αλλάζουν βαράνε παλαμάκια στο ενδεχόμενο του ακρωτηριασμού τους; Παρεξήγηση. «Είμαι έντιμος, πληρώνω τους φόρους μου και δεν είμαι τεμπέλης». Η ανέχεια ταυτίζεται με τη μη εντιμότητα και το κράτος μοιράζει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης στους υπάκουους δια στόματος παρουσιαστών. Η γειτόνισσα άκουσε στο ραδιόφωνο πως "οι θυσίες τελειώνουν όπου να ‘ναι" και ξανάβαλε το παλιό ψηφοδέλτιο κάτω απ’το μαξιλάρι της.
Κάτι συνθήματα στα τσιμέντα της πόλης βρίζουν το μικροαστιλίκι. Κάποια άλλα, που απλώς δε γράφτηκαν, αδιαφορούν γι αυτό και το παρακάμπτουν. Άλλα φοβούμενα μην το τρομάξουν υποτάχθηκαν στη μιζέρια του. Κανένα όμως δεν το άλλαξε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου